Mohammad RezaGholivand

تولد محمد امسال رنگ و بوی دیگری داشت. مردادماه، روزی که قرار بود محمد هجده‌ساله شود، خانواده‌اش به‌جای آن‌که مثل سال‌های گذشته تولدش را در خانه یا جایی دیگر جشن بگیرند، بر سر مزار او جمع شدند. در میان حاضران، برادر بزرگ‌تر محمد، خواهرش را در آغوش گرفته بود. قامتش زیر سنگینی اندوه خم شده بود و اشک‌هایش بند نمی‌آمد. خواهر محمد نیز تاب تحمل این داغ را نداشت. خواهر و برادر در آغوش یکدیگر، کنار مزار محمد گریه می‌کردند؛ در روزی که قرار بود روز جشن تولد هجده‌سالگی او باشد. محمد هنگام کشته شدن تنها ۱۷ سال داشت. اصالتاً اهل روستای نورکندی از توابع شهرستان مشکین‌شهر بود، اما همراه خانواده‌اش در استان البرز زندگی می‌کرد. او دانش‌آموز پایه دوازدهم رشته‌ی علوم انسانی در دبیرستان دهخدای کرج بود و برای سال‌های بعد از مدرسه برنامه داشت. آرزو داشت پس از گرفتن دیپلم وارد دانشگاه شود و تحصیلاتش را ادامه دهد و از مدت‌ها پیش برای رسیدن به این هدف برنامه‌ریزی کرده بود. اما محمد فرصت رسیدن به آن روزها را پیدا نکرد. در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در محمدشهر کرج به خیابان رفت و بر اثر اصابت مستقیم گلوله‌ی نیروهای انتظامی جان خود را از دست داد. پس از کشته‌شدن محمد، رسانه‌های دولتی روایت دیگری از چگونگی جان‌باختن او منتشر کردند. در گزارش‌های این رسانه‌ها، محمد به‌عنوان «دانش‌آموز شهید حوادث تروریستی» معرفی شد و کشته‌شدن او به گروه‌های تروریستی نسبت داده شد. در مقابل، بر اساس روایت‌های منتشرشده، خانواده‌ی محمد تحت فشار شدیدی قرار گرفته‌اند تا اطلاعاتی درباره‌ی چگونگی کشته‌شدن فرزندشان منتشر نکنند. با این همه، ردِّ دلتنگی خانواده‌ برای محمد را می‌توان در نوشته‌ها و تصاویر به‌جامانده از آن‌ها دید. برادرش بارها در فضای مجازی از نبودن برادر کوچک‌ترش نوشته است. در یکی از پست‌هایش، محمد را خطاب قرار می‌دهد و می‌نویسد: «برگرد باز برا داداش پست بفرست، کیف کنم داداش دارم. برگرد بغلم کن، زندگی من.» در نوشته‌ای دیگر، برادر محمد از آینده‌ای می‌گوید که تصور می‌کرد در انتظار اوست؛ از عروسی و تولدهایی که باید در کنار یکدیگر جشن می‌گرفتند، نه مرگ و اعلامیه‌ی ترحیم: «من باید کارت عروسی تو رو پخش می‌کردم، داداشی. باید حالا حالاها تولدت رو تبریک می‌گفتم؛ نه این‌که اعلامیه‌ی ترحیم داداش کوچولوم، پاره‌ی تنم رو پخش کنم.» او در ادامه از سنگینی زندگی پس از محمد می‌نویسد: «چرا من زنده موندم که این عذاب و مصیبت رو تحمل کنم؟ دردت به سرم داداش، باید برعکس می‌شد. منو خدا می‌گرفت. صورت ماه تو رو چه به زیر خاک، پشت و پناه داداش؟ چی کار کردی با من؟ من بلد نیستم نبودن تو را. دارم جون می‌دم تو دنیای بی‌تو، عمر داداش.» شاید همین نوشته‌های برادرش بهتر از هر چیز دیگری فاصله‌ی میان زندگی‌ای را که محمد و خانواده‌اش انتظارش را داشتند و آن‌چه بر آن‌ها گذشت، نشان دهد؛ نوجوانی که برای گرفتن دیپلم و رفتن به دانشگاه برنامه داشت، اما خانواده‌اش برای آن‌که هجده‌سالگی‌اش را در کنارش جشن بگیرند، بر سر مزار او جمع شدند.