Reham Saadati

17-year-old volleyball player and member of Setaregan Alborz team in Karaj. Shot directly by Islamic Republic suppression forces in the lung area during protests at Mosbah intersection in Karaj. He was with his family during protests but got separated in the crowd and disappeared. His body was found hours later at a clinic. Family was forced to pay heavy costs to receive his body and buried him under security restrictions in Hajiabad cemetery in Karaj.

رهام سعادتی، متولد ۲۶ بهمن ۱۳۸۷، نوجوانی ۱۶ ساله و ساکن کرج بود. همراه پدر، مادر و برادر بزرگ‌ترش زندگی می‌کرد و مانند بسیاری از هم‌سن‌وسالانش، بخش بزرگی از زندگی‌اش با ورزش گره خورده بود. والیبال را به‌طور جدی دنبال می‌کرد و برای تیم «ستارگان البرز» بازی می‌کرد. در کنار آن، استقلالی دوآتیشه بود و بازی‌های رئال مادرید را نیز با علاقه دنبال می‌کرد. در ماه‌های آخر زندگی، آرام‌آرام قدم به مسیر تازه‌ای هم گذاشته بود؛ مسیری که قرار بود آینده شغلی‌اش را شکل دهد. صفحه اینستاگرام رهام با نام کاربری «roham_saadati67» نیز بخشی از علایق و زندگی او را نشان می‌دهد. عدد ۶۷، که شماره مورد علاقه‌اش بود، در نام کاربری‌اش نیز دیده می‌شود و برای دوستان و نزدیکانش، این عدد یادآور اوست. تا پیش از اعتراضات، بیشتر ویدئوها و تصاویر این صفحه به لحظه‌های رفاقت، شوخی و خنده با دوستانش اختصاص داشت؛ تصاویری از زندگی روزمره نوجوانی که با شور و هیجان زندگی می‌کرد. اما با آغاز اعتراضات، محتوای صفحه‌اش تغییر کرد و جای خود را به مطالب اعتراضی و میهن‌دوستانه داد. در یکی از پست‌ها نوشته بود: «نمی‌ترسی تو اعتراضات بگیرنت؟ نه، چون اونا نترسیدن» و سپس تصاویری از فاطمه سپهری، حمیدرضا روحی و مجیدرضا رهنورد را به نمایش گذاشته بود. در پستی دیگر، تصویری از خود در کنار محمدرضا شاه پهلوی منتشر کرده بود و روی آن، همراه با آهنگ «چو ایران نباشد تن من مباد»، کلمه وطنم و نماد قلب دیده می‌شد. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان اعتراضات سراسری، کرج نیز مانند شهرهای دیگر ایران شاهد حضور گسترده مردم در خیابان‌ها بود. شامگاه ۱۸ دی، خیابان‌ها و چهارراه‌های شهر مملو از جمعیتی بود که برای اعتراض به خیابان آمده بودند و شعار می‌دادند. با ادامه تجمع‌ و گسترش جمعیت، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی به سوی مردم بی‌دفاع و غیرمسلح تیراندازی کردند. رهام نیز آن شب در چهارراه مصباح حضور داشت که با شلیک ماموران، گلوله‌ای به ریه‌اش اصابت کرد و به زمین افتاد. رامین اسدی‌فرد، که خود نیز از جان‌باختگان همان شب بود، رهام مجروح را به یک درمانگاه رساند. او سپس به بیمارستان خصوصی آرام منتقل شد، اما شدت جراحت فرصت نجات را از او گرفت و ساعاتی بعد جان باخت. یک روز بعد، پیکر رهام را پس از دریافت مبلغی که از خانواده به عنوان «پول تیر» مطالبه شده بود، تحویل دادند و او را در فضایی امنیتی در آرامستان حاجی‌آباد کرج به خاک سپردند. نوجوانی که تنها یک ماه پیش، با شوق و هیجان مغازه‌اش را افتتاح کرده و برای آینده برنامه می‌ریخت، فرصت نیافت حتی نخستین ماه‌های این مسیر تازه را تجربه کند. از او ویدئوهایی از زمین والیبال، لحظه‌های خنده و رفاقت و شوقی که برای ساختن زندگی‌اش داشت به‌جا مانده است؛ و جمله‌ای که پس از جان‌باختنش معنایی تلخ‌تر پیدا کرد: «بازی تموم می‌شه، ولی شرافت می‌مونه.»