Mohammad Rousta

محمد روستا، چهل‌ویک‌ساله، جوشکار و سوله‌ساز، اهل روستای هرایجان از منطقه دشمن‌زیاری ممسنی بود. او همراه همسر و پسر یازده‌ساله‌اش در شیراز، حوالی پل باهنر، زندگی می‌کرد؛ پدری که همه امید و آرزوهایش را در آینده فرزندش می‌دید. براساس گزارش‌های منتشرشده، محمد در بیستم دی‌ ۱۴۰۴ در شیراز بازداشت شد. از همان روز، خانواده‌اش بی‌وقفه در جست‌وجوی او بودند، اما هیچ نهاد و مسئولی پاسخی درباره محل نگهداری یا سرنوشتش نداد. مهاجمان مدارک هویتی و وسایل شخصی‌اش را با خود برده بودند و به همین دلیل، چهار روز خانواده‌اش بی‌خبر از سرنوشت او، شهر را زیر پا گذاشتند. سرانجام، بیست‌وششم دی‌ماه، پیکر محمد را در پزشکی قانونی با عنوان «ناشناس» پیدا کردند. گزارش شبکه «من‌وتو» و برخی منابع دیگر حاکی از آن است که پیکر محمد در بیست‌وششم دی‌ماه در پزشکی قانونی شناسایی شد. به گفته این منابع، آثار شکنجه بر بدن او دیده می‌شد و با تیر خلاص به صورتش جان باخته بود. همچنین تاریخ ثبت‌شده بر سنگ مزارش نیز بیست‌وششم دی‌ماه است؛ شواهدی که این احتمال را تقویت می‌کند که محمد پس از بازداشت، چند روز زنده مانده و تحت شکنجه قرار گرفته و در روزهای بیست‌وپنجم یا بیست‌وششم دی‌ماه به قتل رسیده است. محمد در زادگاهش، ممسنی، به خاک سپرده شد؛ اما آن‌چه از او به یادگار مانده، تنها خاطره یک پدر نیست. پیام‌هایی که برای فرزندش نوشته، از عشق عمیقش به پسرش و دلبستگی‌اش به هویت و فرهنگ ایران حکایت دارد. او در نوشته‌هایش از آرش، فریدون و بابک خرمدین با افتخار یاد می‌کند و فرزندش را «اهورامزدا» خطاب می‌کند؛ نامی که ریشه در فرهنگ و باورهای ایران باستان دارد. در یکی از پیام‌هایش می‌نویسد: «آسوده بخواب پسرم که بابا همه‌جوره برات بیداره و حواسش بهت هست. قدر این روزا رو بدون که بزرگ شدن زیاد جالب نیست و ارزش نداره.» در جایی دیگر نوشته است: «بچم از تبار آرش و فریدون و بابک خرمدینه؛ جانم به فدات، بچه‌گرگ.» و در پیامی دیگر، با مهر پدرانه می‌نویسد: «قربونت برم، اهورامزدا جان، کوچک‌مرد بزرگم.» آخرین آرزویش نیز چنین بود: «امیدوارم همیشه خوش‌حال باشی و خنده از لبت نیفته، شیرمرد بابا. یزدان پاک همراهت باشه.» محمد روستا رفت، اما واژه‌هایی که برای فرزندش به یادگار گذاشت، تصویری روشن از پدری است که عشق به خانواده، ایران و آینده فرزندش را در کنار هم زندگی می‌کرد.