Zohreh Fazeli

من زهره فاضلی هستم؛ اهل بوشهر. درس خوانده بودم، دکترای مدیریت داشتم و به پنج زبان مسلط بودم. آموختن بخشی از زندگی‌ام بود؛ بخشی از سال‌هایی که پیش از کشته‌شدنم گذرانده بودم و باید در روایت من باقی بماند. با بیماری ام‌اس زندگی می‌کردم و برای حرکت از عصا کمک می‌گرفتم. بیماری، دشواری‌هایی به زندگی‌ام افزوده بود، اما تمام هویت من در آن خلاصه نمی‌شد. پیش از آنکه نامم در فهرست جان‌باختگان ثبت شود، انسانی بودم با تحصیلات، توانایی‌ها و زندگی‌ای که همچنان ادامه داشت. شامگاه جمعه نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در روزهای فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و خیزشی که انقلاب شیروخورشید نام گرفت، در بوشهر هدف تیراندازی مزدوران رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفتم. نیروهای مستقر در یک مسجد به سوی مردم شلیک کردند. دو گلوله به بدنم اصابت کرد. مرا زنده به بیمارستان رساندند، اما بر اثر شدت جراحات جان باختم. زندگی‌ای که با وجود بیماری ادامه یافته بود، با شلیک گلوله پایان گرفت. پس از جان‌باختنم، چهار روز طول کشید تا پیکرم تحویل داده شود. این فاصله برای عزیزانم روزهای انتظار و پیگیری بود؛ روزهایی که در کنار خبر کشته‌شدنم، هنوز امکان خاک‌سپاری‌ام را نداشتند. سرانجام چهارشنبه بیست‌وچهارم دی‌ماه به خاک سپرده شدم. فشار امنیتی تا مراسم ترحیم نیز ادامه داشت. بیست‌وششم دی‌ماه، یادبودی با گل و شمع بر مزارم برگزار شد. نام و تصویرم ماند تا آنچه بر من گذشته بود، در سکوت گم نشود. از من تنها لحظه تیرخوردن را به یاد نیاورید. سال‌های پیش از آن هم زندگی من بود: درس‌خواندن، یادگرفتن زبان‌ها و ادامه‌دادن زندگی با بیماری. گلوله‌ها فرصت ادامه این مسیر را گرفتند، اما نباید همه آن سال‌ها را از روایت من پاک کنند. من زهره فاضلی هستم؛ زنی از بوشهر که در نوزدهم دی‌ماه، در روزهای انقلاب شیروخورشید، با شلیک مزدوران رژیم جمهوری اسلامی کشته شد.