Sorena Golgoun

سورنا گلگون، جوان ۱۸ ساله اهل تنکابن (شهسوار)، در خانواده‌ای چشم به جهان گشود که خاطره‌ی ایثار و فقدان در تار و پود آن تنیده شده بود. او نوجوانی آرام، مهربان و در عین حال پرسشگر بود؛ از آن دست جوانانی که بیش از سن‌شان می‌اندیشند و آینده را نه فقط برای خود، که برای همه می‌خواهند. دوستانش او را پسری خوش‌اخلاق و پرانرژی توصیف می‌کنند که لبخندش زود بر لب می‌نشست و دلش با رنج دیگران می‌لرزید. سورنا تازه قدم به دنیای بزرگ‌سالی گذاشته بود. در ۱۸ سالگی، در آغاز راهی بود که می‌توانست پر از تجربه، یادگیری و ساختن باشد. او آرزوهایی ساده اما عمیق داشت؛ ساختن زندگی‌ای شرافت‌مندانه، پیشرفت، و دیدن روزهایی روشن‌تر برای سرزمینش. در خانه‌ای بزرگ شده بود که پیش‌تر نیز داغ جنگ را چشیده بود؛ پدرش روایت از دست دادن دو برادرش در جنگ ایران و عراق را با خود داشت. سایه آن خاطرات تلخ، معنای از دست دادن را برای این خانواده سنگین‌تر کرده بود. روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، تنکابن شاهد اعتراضاتی بود که بسیاری از جوانان شهر در آن حضور داشتند. سورنا نیز در میان جمعیت بود؛ در خیابان‌هایی که آمیخته‌ای از امید، خشم و اضطراب را در خود داشت. بنا بر روایت خانواده‌اش، او در جریان همان رویدادها از پشت هدف گلوله قرار گرفت. گلوله‌ای که نه‌تنها جان یک نوجوان ۱۸ ساله را گرفت، بلکه رؤیاهای ناتمام و آینده‌ای را که می‌توانست شکل بگیرد، خاموش کرد. مرگ او ناگهانی و تلخ بود؛ در سنی که هنوز زندگی آغاز شده بود. مراسم خاکسپاری‌اش صحنه اندوهی عمیق شد. پدرش با صدایی شکسته از این گفت که خون فرزندش پایمال نخواهد شد. چهلم او در ۲۹ بهمن‌ماه با حضور گسترده مردم برگزار شد؛ آیینی آکنده از اشک، فریاد، موسیقی و نمایش تصویرهایی از لحظه‌های کوتاه زندگی‌اش. مادرش در میان جمعیت ایستاد و از افتخار به فرزندش گفت؛ از ایستادگی تا آخرین نفس. نام سورنا گلگون امروز برای خانواده‌اش یادآور قلبی جوان است که تپیدنش زود خاموش شد؛ نوجوانی که در ۱۹ دی‌ماه در تنکابن کشته شد و قصه زندگی‌اش، هرچند کوتاه، در حافظه شهرش ماندگار شد.