Akbar Hamzeh Seyedhosseini

این آخرین پیامی بود که اکبر حمزه‌حسینی شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، در خودرو و در مسیر رفتن به اعتراضات ضبط کرد. در ویدئو، از عشقش به ایران گفت، از احتمال کشته شدن، و از این‌که اگر بازنگشت، بدانند «به یاد مردم» رفته است. سپس از مجاهد کورکور، نیکا شاکرمی و مهسا امینی یاد کرد و افزود: «اسم خیلیا جا موند، همه خوب بودن.» در پایان نیز از همراهش خواست آهنگ «دایه دایه وقت جنگه» را پخش کند. اکبر، متولد ۱۳۷۵، اصالتاً اهل کوهدشت لرستان و ساکن فردیس کرج بود. قهرمان و مربی رشته رزمی نین‌جوتسو بود و سال‌ها در این رشته فعالیت می‌کرد. ورزش بخش مهمی از زندگی‌اش بود، اما تنها چیزی نبود که او را تعریف می‌کرد. دل‌بستگی عمیقی به تاریخ ایران داشت و از کوروش بزرگ با احترام یاد می‌کرد. در جریان جنبش اعتراضی «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، اکبر همراه برادرش، مرتضی، بازداشت و هر دو به یک سال حبس محکوم شدند. دوران زندان نیز تغییری در باورهایش ایجاد نکرد. در همان روزها، بارها نشان فروهر و نمادهای هخامنشی را بر دیوارهای سلول می‌کشید؛ نقش‌ونگارهایی که بازتاب علاقه‌اش به تاریخ و هویت ایران بودند. چهار ماه پس از آزادی، مرتضی بار دیگر به دلیل فعالیت در شبکه‌های اجتماعی بازداشت شد و این‌بار به سه سال حبس محکوم شد. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، اکبر بار دیگر راهی خیابان‌های فردیس کرج شد. در چهارراه آبرسانی، هنگامی که به مجروحان اعتراضات کمک می‌کرد، هدف شلیک مستقیم نیروهای امنیتی قرار گرفت و در آغوش یکی از دوستانش جان باخت. پیکر اکبر روز ۲۰ دی‌ ۱۴۰۴ در روستای سیاه‌چشمه کوهدشت با حضور افراد نزدیک خانواده به خاک‌ سپرده شد. اما چهل روز بعد، جمعیت زیادی برای بزرگ‌داشت او بر مزارش گرد آمدند. مراسم با آیین‌های سنتی لری برگزار شد؛ مویه‌ی زنان در گورستان پیچید و حاضران، همان ترانه‌ای را خواندند که اکبر در آخرین ویدئویش خواسته بود پخش شود؛ «دایه دایه وقت جنگه». بسیاری عکس او را در دست داشتند و خانواده نیز خنچه‌ای از وسایل عقد را کنار مزارش گذاشته بودند؛ نشانه‌ای از زندگی مشترکی که هرگز فرصت آغازش را پیدا نکرد. مرتضی در زمان جان‌باختن برادرش همچنان در زندان بود و نتوانست در خاک‌سپاری او حضور داشته باشد. او با گرفتن مرخصی، برای نخستین‌بار در چهلم اکبر به خانه بازگشت و در مراسم برادرش حاضر شد؛ وداعی که چهل روز دیرتر از موعدش ممکن شد. آن روز، همه می‌دانستند مردی را بدرقه می‌کنند که پیش از رفتن، تنها یک خواهش کرده بود؛ اگر برنگشت، بدانند به یاد مردم رفته است.