Alireza Kharpou

20-year-old weightlifter who was recently engaged. Initially shot in the leg and wounded, then arrested by Basij forces. While defenseless and injured, he was shot directly in the throat and killed. Security agencies told his family for 8 days that he was alive while they searched all hospitals, but after 8 days they were finally told to come collect his body.

علیرضا خاربو، متولد ۲۰ اردیبهشت ۱۳۸۴، جوان ۲۰ ساله‌ی اهل دیزیچه اصفهان، تازه دوران سربازی‌اش را به پایان رسانده بود. ورزشکار و وزنه‌بردار بود و برای تأمین زندگی، یک وانت گرفته و با آن کار می‌کرد. تازه ازدواج کرده بود و زندگی مشترکش را آغاز کرده بود؛ آینده‌ای که برایش در خانه، کار و ساختن زندگی خودش معنا پیدا می‌کرد. ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات، علیرضا همراه دوستانش در خیابان بود. در محدوده‌ی میدان اصلی دیزیچه، در مسیر منتهی به بسیج، بنا بر روایت منابع آگاه، مأموران از نقاط مرتفع اقدام به تیراندازی کردند. علیرضا در میان آشفتگی خیابان، به سمت فردی که هدف گلوله قرار گرفته بود رفت تا به او کمک کند. همان‌جا گلوله‌ای به پایش اصابت کرد و خودش نیز مجروح شد. او را به بیمارستان منتقل کردند، اما آنچه پس از آن اتفاق افتاد، روایت این حادثه را برای خانواده‌اش سنگین‌تر کرد. هنگام تحویل پیکر، خانواده متوجه آثار اصابت گلوله در ناحیه‌ی قلب و دیگر جراحات بدن شدند. به گفته منابع آگاه، شواهد موجود این احتمال را مطرح می‌کردند که علیرضا پس از مجروح‌شدن، هدف تیر دیگری قرار گرفته باشد؛ موضوعی که از آن به‌عنوان شلیک «تیر خلاص» یاد کرده‌اند. پیکر او با جراحاتی از جمله اصابت گلوله به سینه و گلو، شکستگی فک و آثار کبودی به خانواده تحویل داده شد. علیرضا حدود ده روز پس از آن روز به خاک‌سپرده شد. جوانی که تازه زندگی مشترکش را شروع کرده بود و هنوز فرصت نکرده بود بسیاری از خواسته‌های ساده‌اش را تجربه کند؛ خانه‌ای برای خودش، وسیله‌ای بهتر و آینده‌ای که بتواند حاصل سال‌های کارش را در آن ببیند. پشت این زندگی، مادری ایستاده بود که سال‌ها به‌سختی فرزندش را بزرگ کرده بود. نان می‌پخت و از همین راه هزینه‌های زندگی را تأمین می‌کرد تا بتواند پسرش را به جایی برساند که روی پای خودش بایستد. حالا همان پسری که با کار و تلاش به زندگی رسیده بود، دیگر به خانه بازنمی‌گشت. اما فشار بر خانواده با مرگ علیرضا پایان نگرفت. در روزهای منتهی به مراسم چهلم، نیروهای امنیتی به خانه‌‌شان مراجعه کردند و آنان را به شرکت در تجمعات متهم کردند. دامنه‌ی فشارها حتی به نزدیکان علیرضا نیز رسید و بابک خاربو، عموی علیرضا بازداشت و به زندان منتقل شد. زندگی کوتاه علیرضا، میان کار با یک وانت، ورزش، ازدواج و امید به ساختن آینده‌ای معمولی جریان داشت؛ آینده‌ای که برای بسیاری از جوانان، ساده‌ترین خواسته‌ی زندگی است. او در خیابان ایستاد تا به مجروحی کمک کند؛ خودش مجروح شد و سرانجام جان باخت. پس از او، خانواده‌ای ماند که یک فرزند را از دست داده و هم‌زمان با فشار و بازداشت یکی دیگر از اعضای خانواده روبه‌رو شده است. نام علیرضا خاربو برای خانواده‌اش با همان زندگی ناتمام گره خورده است؛ زندگی جوانی که هنوز فرصت ساختن خانه‌اش را پیدا نکرده بود، اما خانه‌ای که برای آینده تصور می‌کرد، پیش از آنکه ساخته شود، در سوگ او نشست.