Gholamreza Shir

غلامرضا شیر، متولد اول فروردین ۱۳۶۶، اهل یزدان‌شهر نجف‌آباد اصفهان بود. او سه خواهر و سه برادر بزرگ‌تر داشت و ته‌تغاری خانواده بود. نزدیکانش او را مردی خوش‌اخلاق، خنده‌رو و شوخ‌طبع به یاد می‌آورند؛ کسی که شادی و دورهم‌بودن را دوست داشت و نمی‌گذاشت دلخوری میان اعضای خانواده باقی بماند. تولدها و روزهای مهم خانواده را فراموش نمی‌کرد. دو تکیه‌کلامش هم از همان روحیه و نگاهش به زندگی می‌آمد: «حرص نزن، دنیا دو روزه» و «بخند، دنیا ارزشش رو نداره.» بخش بزرگی از زندگی غلامرضا به خانواده و به‌خصوص مادرش گره خورده بود. مادرش سالخورده بود و تنها با واکر می‌توانست راه برود. غلامرضا پنج سال از او مراقبت کرد و پس از عمل جراحی مادرش نیز با نگرانی و توجه از او پرستاری می‌کرد. برای اینکه مادرش تنها نماند، ازدواج نکرده بود و زندگی و کارش را طوری تغییر داده بود که بتواند در کنار او باشد. برای خانواده، حضور غلامرضا فقط به مراقبت از مادر محدود نمی‌شد؛ او کسی بود که خواهرها به حضورش دلگرم بودند و از او به‌عنوان ستون خانواده یاد می‌کردند. غلامرضا به حیوانات و به‌ویژه پرندگان علاقه داشت. در خانه عروس هلندی و کبوتر نگه می‌داشت، اما بیش از هر چیز از بودن کنار آدم‌های نزدیکش لذت می‌برد. عاشق دورهمی و مسافرت بود. خنده و شوخی بخشی از شخصیتش بود و همان نگاهی که در تکیه‌کلام‌هایش داشت، در زندگی روزمره‌اش هم دیده می‌شد؛ اینکه نباید برای چیزهای کوچک حرص خورد و باید تا می‌شود از کنار هم بودن لذت برد. اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ که با اعتراض‌های اقتصادی از بازار تهران آغاز شده بود، در روزهای بعد به شهرهای مختلف کشور گسترش یافت. برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه نیز شاهزاده رضا پهلوی فراخوانی عمومی برای حضور مردم در خیابان‌ها صادر کرد. یزدان‌شهر نیز در این دو روز شاهد حضور گسترده مردم و اعتراضات بود. ۱۹ دی‌ماه، غلامرضا از خانه بیرون رفت و به اعتراضات پیوست. پس از مدتی سالم به خانه بازگشت. صدای تیراندازی شنیده می‌شد و خانواده اصرار داشتند دیگر بیرون نرود. اما ساعتی بعد یکی از دوستانش به سراغش آمد و گفت بچه‌ها به کمک نیاز دارند. غلامرضا دوباره از خانه بیرون رفت. این بار در جریان سرکوب اعتراضات در یزدان‌شهر، هدف گلوله قرار گرفت و گلوله به کتف راستش اصابت کرد. به‌گفته‌ی شاهدان و نزدیکان، او همچنین به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته بود و جراحات سنگینی بر بدنش دیده می‌شد. غلامرضا پس از زخمی‌شدن توانسته بود خودش را تا میانه‌ی خیابان برساند؛ جایی که تنها دو خانه با منزل پدرش فاصله داشت، اما به خانه‌ی پدری نرسید. او همان شب، حدود ساعت یازده، در ۳۷ سالگی جان باخت. چهلم غلامرضا با مراسم چهلم بسیاری از جان‌باختگان یزدان‌شهر هم‌زمان شد و جمعیت زیادی در آرامستان حضور داشتند. در میان جمعیت شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» شنیده می‌شد. خانواده‌ی غلامرضا برای پسری که هیچ‌گاه داماد نشده بود، خنچه‌ی عقد آماده کرده بودند. کنار مزارش نیز لباس دامادی تزیین‌شده‌ای قرار داشت؛ سهم خانواده از دامادی ته‌تغاری خانه، لباسی بود که به‌جای جشن عروسی، در چهلم او کنار مزارش گذاشته شد.