Ali Moradi Ardabili

هوادار پرشور باشگاه پرسپولیس بود؛ فوتبال را خیلی دوست داشت و با علاقه بازی‌های تیم محبوبش را دنبال می‌کرد. علی یک پرسپولیسی دوآتیشه بود و از میان فوتبالیست‌ها، علاقهٔ خاصی به علی کریمی داشت. علی مرادی اصالتاً اردبیلی بود، اما همراه خانواده‌اش در تهران زندگی می‌کرد و در بازار بزرگ تهران به‌عنوان تحصیلدار مشغول به کار بود. کارفرمایش اعتماد خاصی به او داشت؛ او با رفتار و اخلاقش نشان داده بود که جوانی مؤدب، مسئولیت‌پذیر و قابل‌اعتماد است. علی ۲۶ سال داشت و پسری بسیار خوش‌اخلاق و مهربان بود. خانواده‌اش او را بسیار دوست داشتند؛ حتی همکارانش در بازار نیز از او به‌عنوان فردی بسیار خوش‌رو و خوش‌مشرب یاد می‌کنند. لبخندهایش یکی از ماندگارترین تصویرهایی است که از او در خاطر اطرافیانش باقی مانده است. شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، که از مردم خواسته بودند برای اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، ساعت ۸ شب در خیابان‌ها حضور پیدا کنند، او در خیابان سلسبیل تهران به جمع معترضان پیوست. بر اساس روایت موجود، در جریان این اعتراضات هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت و بر اثر اصابت گلولهٔ جنگی، همان‌جا جان خود را از دست داد. مراسم سوم و هفتمش باهم در تاریخ ۲۶ دی‌ماه ۱۴۰۴ در تهران برگزار شد؛ اما سوگواری برای او شکل دیگری داشت. خانواده و نزدیکانش به‌جای گریه و زاری، با پخش آهنگ، هلهله، دست زدن و پرپر کردن گل، یاد او را زنده نگه داشتند. بر سر عکسش شاباش می‌ریختند؛ گویی او هنوز زنده است و خانواده برای جشن ازدواجش گرد هم آمده‌اند. اما پشت این ظاهرِ شبیه به جشن، سوگی عمیق قرار داشت؛ آیینی که برای خانواده معنای دادخواهی و زنده نگه داشتن یادش را داشت. پس از علی، دلتنگی برای او در نوشته‌های عزیزانش باقی ماند. یکی از نزدیکانش در سوگ او می‌نویسد: «من تو را همه‌جا دارم؛ در ذهنم، در قلبم، در وجودم. تو در فکرمی، حتی در رؤیاهایم؛ اما دیگر کنارم نیستی.» در جایی دیگر نیز برای او چنین نوشته‌اند: «ایستادی تا ما بایستیم. رفتی، اما راهت ماندگار شد. خونت روی این خاک ریخت و از همان‌جا امید جوانه زد. تو رفتی، اما راهت رشد کرد. مسیرت سبز، یادت همیشه زنده.»