Melika Heydari

ملیکا حیدری متولد سال ۱۳۸۰ بود؛ دانشجوی معماری دانشگاه آزاد و ساکن تهران. روزهایش میان خطوط روی کاغذ، طرح‌ها و تصور فضاهایی می‌گذشت که قرار بود روزی ساخته شوند. معماری برای او فقط یک رشته دانشگاهی نبود؛ بخشی از مسیری بود که برای آینده‌اش انتخاب کرده بود. ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، مسیر زندگی او در خیابان‌های تهران تغییر کرد. در جریان اعتراضات سراسری آن روز، ملیکا هدف اصابت گلوله قرار گرفت. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، گلوله از ناحیه پشت سر به او اصابت کرد و همان روز جان باخت. پس از آن، خانواده‌اش وارد روزهایی از بی‌خبری شدند؛ روزهایی که هیچ پاسخی درباره سرنوشت او وجود نداشت. دوازده روز گذشت تا پیکر ملیکا پیدا و شناسایی شد. روایتی که از این روزها منتشر شده، تنها از فقدان یک دختر جوان نمی‌گوید؛ از خانواده‌ای می‌گوید که برای یافتن فرزندشان در میان سکوت و بی‌خبری جست‌وجو کردند. براساس گزارش‌های منتشرشده، هنگام تحویل پیکر، از خانواده درخواست پول شده و هم‌زمان با فشار و تهدید، از آن‌ها خواسته شده بود درباره این اتفاق سکوت کنند. ملیکا حیدری در ۲۴ سالگی از میان طرح‌ها و نقشه‌هایی که برای ساختن آینده می‌کشید، جدا شد. پرونده زندگی او با یک مدرک دانشگاهی، یک صندلی خالی در کلاس معماری و خانواده‌ای که دوازده روز چشم‌انتظار بودند، باقی ماند. درباره زندگی شخصی ملیکا حیدری اطلاعات اندکی منتشر شده است. آن‌چه امروز از او در دسترس است، بیشتر به زمان و چگونگی کشته شدنش مربوط می‌شود تا زندگی‌ای که پیش از آن داشت. این کمبود اطلاعات را نمی‌توان جدا از شرایطی دید که بسیاری از خانواده‌های جان‌باختگان با آن روبه‌رو بوده‌اند؛ خانواده‌هایی که در موارد متعدد از فشار، تهدید و درخواست برای سکوت سخن گفته‌اند. در چنین فضایی، بسیاری از جزئیات زندگی، خاطرات و روایت‌های شخصی هرگز منتشر نمی‌شوند و نام افراد، به جای آن‌که با زندگی‌شان شناخته شود، تنها در گزارش‌های مربوط به مرگ‌شان ثبت می‌شود.