Alireza Karami Chameh

«اگر پیش از سگم رفتم، بگذارید پیکر بی‌جانم را ببیند؛ سگ‌ها مرگ را می‌فهمند. نمی‌خواهم آریل تصور کند ترکش کرده‌ام و تا ابد چشم‌به‌راه بماند.» این واژه‌ها، گزاره‌های عاطفی ساده‌ای نیستند: یادواژه‌های جوانی است متعهد و وفادار، به آنکه دلبسته و به او دل داده. آن‌قدر تاب رنج دیگران را ندارد که حتی نگران دلتنگی سگش در نبود خود است تا آنجا که در اوج جوانی این‌گونه وصیت می‌کند: سگم را از مرگم آگاه کنید. علیرضا کرمی چمه، ۲۶ ساله، زاده‌ی چمچمال کرمانشاه است که در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در محله‌ی نارمک تهران کشته می‌شود. او سال‌ها پیش، در کاوش زندگی بهتر، راهی تهران می‌شود؛ زندگی‌ای عادی که میان داربست‌های ساختمانی و پشت فرمان خودروهای مسافربری می‌گذرد. علیرضا در شرق تهران صاحب مغازه‌ی صافکاری و نقاشی است؛ جایی که از سپیده‌دم تا شامگاه، با ظرافت دستانش بر تن خودروها نقش می‌زند؛ اما زندگی برای او سرنوشت دیگری رقم می‌زند. آن روزِ شوم، علیرضا برای کمک به زن سالخورده‌ی زخمی‌ای، به میان خون و آتش می‌رود تا او را نجات دهد، اما ماموران او را با سه گلوله‌ی جنگی از پای می‌اندازند. او پس از انتقال به بیمارستان، جراحی می‌شود، اما گلوله‌های جنگی ویرانگران، زورشان از تیغ جراحی بیشتر است آن‌قدر که علیرضا را می‌کشند. او بامداد نوزدهم دی‌ماه در آرامستان پاکدشت به خاک سپرده می‌شود. بزرگ‌ترین دغدغه‌ی او، حتی پیش از آن واقعه، تنهایی سگش است؛ سگ ژرمن‌شپردی که از بچگی با او بزرگ می‌شود. به باور علیرضا سگ‌ها تلخی مرگ را می‌فهمند، اما درد انتظار و سرگردانی را تاب نمی‌آورند. خانواده‌اش به وصیت علیرضا عمل می‌کنند و آریل را به مزار او در آرامستان پاکدشت می‌برند. تصویر بی‌قراری و عزاداری این سگ بر سنگ گور بابایش، نشانی از عشق است: اینکه عشق و وفاداری در ورای مرزهای انسانی هم وجود دارد. آن تصویر، روایت دردناک جوانی است که حتی بعد از مرگ هم، نگران است که نیاید روزی که دلبسته‌ی او گمان کند او را رها کرده است. امروز آریل دیگر چشم‌به‌راه نیست؛ با سر گذاشتن بر خاک بابا، حقیقت تلخ جدایی را با تمام وجود لمس می‌کند. علیرضا کرمی چمه، با آن پیام انسانی و فداکاری‌اش در میانه‌ی خیابان، یادآور وفاداری‌ای شد که زبان مشترک همه‌ی جان‌های شیفته است. او رفت تا زنی دیگر بر خاک نیفتد. آریل اما با رفتنش وارد سوگی شد که بوی تنهایی نمی‌داد. تصویر سگی عزادار بر مزار رفیقش. تصویر جوانی که نمی‌خواست هیچ موجودی، حتی سگ وفادارش، چشم‌انتظار بازگشت او بماند.