Masih Jelokhanian (Shahverdi)

تشنه بودی و خسته از شیفت. هوا داشت تاریک می‌شد. تازه رسیدی خانه. تمام وجودت خستگی بود و گرسنه بودی. قبل از این‌که از خانه بیرون بروی، گفتی: «بابا، برام غذا بگیر تا برگشتم می‌خورم…» سرباز همین کشور بودی و دو سال به وطن خدمت کردی. دو ماه دیگر خدمتت تمام می‌شد. قرار بود جشن بگیریم، اما رفتی. لباست را عوض کردی و رفتی. نیمه‌جان برگشتی. تیر خورده بودی، اما با پاهای خودت برگشتی. گفتی: «عکسمو پخش کنید و بگید واسه وطنش رفته، تا اسمم هیچ‌وقت فراموش نشه.» ملک‌شهر اصفهان در شب‌های دی‌ماه، شاهد یکی از خونین‌ترین صحنه‌های اعتراضات اصفهان بود. از ۱۶ دی، اعتراض‌ها در این منطقه آغاز شده بود و دو روز بعد، شامگاه ۱۸ دی، شمار مردم در خیابان‌ها بیشتر شد. گزارش‌های منتشرشده از آن شب، از تیراندازی نیروهای مسلح حکومتی به سوی مردم و کشته و زخمی‌شدن شمار زیادی از معترضان حکایت دارند. خیابان مفتح، روبه‌روی پاسگاه مفتح، از جمله نقاطی بود که از پشت‌بام آن شلیک می‌کردند. ویدیوهای آن شب نیز صدای مردمی را ثبت کرده‌اند که از تعداد زیاد کشته‌ها و زخمی‌ها در ملک‌شهر می‌گفتند. مسیح جلوخانیان، متولد ۱۳۸۴/۶/۲۳، بازیکن فوتبال و از بازیکنان رده‌های نوجوانان، جوانان و امید باشگاه‌های سپاهان و ذوب‌آهن اصفهان بود. از کودکی تا چند ماه پیش از کشته‌شدنش به‌صورت حرفه‌ای فوتبال بازی می‌کرد، اما خدمت سربازی او را برای مدتی از زمین دور کرده بود. رشته‌ی تحصیلی‌اش حسابداری در دانشگاه آزاد خوراسگان بود و بعد از دو ترم، مجبور شد به سربازی برود. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، مسیح هم در خانه‌ اصفهان بود؛ جایی از ملک‌شهر که آن شب برای بسیاری از خانواده‌ها به خاطره‌ای خونین تبدیل شد. نیروهای حکومتی به سوی مردم شلیک کردند و گلوله‌ای جنگی از سمت راست پهلوی مسیح، در ناحیه‌ی کلیه، به بدنش اصابت کرد. جراحت شدید بود و خون‌ریزی داخلی داشت. اما در آن فضای امنیتی، رساندن او به بیمارستان به‌سادگی ممکن نبود. یکی از دوستان مسیح نقل کرده: «خیابان‌ها پر از مأمور بود. هر حرکتی خطر داشت. نمی‌شد آمبولانس صدا کرد. بچه‌ها می‌ترسیدند که هم خودشان و هم مسیح را بازداشت کنند.» دوستانش ساعت‌ها در خیابان‌های پر از مأمور ماندند و سرانجام ناچار شدند با کمک پیرمردی او را پیاده به خانه‌ی پیرمرد برسانند. خیلی تلاش کردند با خانواده‌اش تماس بگیرند، ولی موفق نشدند. بعد، او را سوار ماشین کردند تا به بیمارستان ببرند، اما خودش گفت می‌خواهد به خانه برود. پیرمرد و دوستش او را به خانه رساندند و فکر می‌کردند هنوز زنده است. یکی از دوستان او می‌گوید: «هیچ‌کدام باور نمی‌کردیم که تمام شده باشد. فکر می‌کردیم شاید هنوز امیدی باشد.» مسیح هنوز زنده بود و به سختی نفس می‌کشید. خانواده، با امید این‌که شاید هنوز کاری بتوان انجام داد، او را به بیمارستان رساندند؛ اما پزشکان اعلام کردند که او پیش از انتقال جان باخته است. در خانه‌ای که خانواده می‌خواستند چند ماه بعد در آن، پایان سربازی‌اش را جشن بگیرند، حوالی ساعت یک بامداد ۱۹ دی، در آغوش برادرش جان داد. دو روز بعد، در ۲۰ دی‌ماه، پیکر مسیح پس از آن‌که خانواده تعهدهایی را امضا کردند، تحویل داده شد. مراسم خاک‌سپاری نیز زیر فشار و حضور نیروهای امنیتی برگزار شد و حتی در مراسم سوم، مأموران لباس‌شخصی تصاویر و بنرهای مسیح را پایین کشیدند. از مسیح، تصویرهای زیادی باقی نمانده است. تلفنش همان شب به دست نیروهای امنیتی افتاد و خانواده بعدها حتی برای یافتن عکس‌های فرزندشان نیز با محدودیت روبه‌رو شدند. معلمانش نیز در زیر تصویرهایی که از او در فضای مجازی منتشر شده بود، از مهربانی‌هایش گفته بودند و از رفتنش بسیار ناراحت بودند. مراسم چهلم جاویدنام مسیح جلوخانیان، بازیکن ۱۹ ساله پیشین تیم‌های فوتبال پایه باشگاه سپاهان، با حضور گسترده مردم بر سر آرامگاه این جاویدنام برگزار شد. حاضران در این مراسم شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» سر دادند. مسیح قبل از فوتش وصیت کرده بود عکسش را پخش کنیم و بگوییم که برای وطنش رفته و اسمش هیچ‌وقت فراموش نشود.