Foad Safi

نامش «فؤاد» بود؛ واژه‌ای که در زبان عربی به معنای «قلب» است. سرنوشت اما تلخ‌ترین نسبت را با نامش ساخت؛ مردی که قلب خانواده‌اش بود، با گلوله‌ای که سینه و قلبش را شکافت، از میان آنان رفت. فؤاد صافی، متولد 12 فروردین 1362، مهندس طراحی دکوراسیون داخلی، اهل آبادان و ساکن فولادشهر اصفهان بود. 42 سال داشت و زندگی‌اش را با کار، خانواده و آرزوی ساختن آینده‌ای بهتر پیش می‌برد. با زنی که دوستش داشت ازدواج کرده بود و حاصل این عشق، پسری 16 ساله بود. این روزها بیش از هر چیز، جای خالی پدری را حس می‌کند که…

نامش «فؤاد» بود؛ واژه‌ای که در زبان عربی به معنای «قلب» است. سرنوشت اما تلخ‌ترین نسبت را با نامش ساخت؛ مردی که قلب خانواده‌اش بود، با گلوله‌ای که سینه و قلبش را شکافت، از میان آنان رفت. فؤاد صافی، متولد ۱۲ فروردین ۱۳۶۲، مهندس طراحی دکوراسیون داخلی، اهل آبادان و ساکن فولادشهر اصفهان بود. ۴۲ سال داشت و زندگی‌اش را با کار، خانواده و آرزوی ساختن آینده‌ای بهتر پیش می‌برد. با زنی که دوستش داشت ازدواج کرده بود و حاصل این عشق، پسری ۱۶ ساله بود. این روزها بیش از هر چیز، جای خالی پدری را حس می‌کند که قرار بود سال‌های بیشتری کنارش بماند. دوستان و آشنایان، فؤاد را مردی نجیب، شریف، خوش‌قلب و خوش‌برخورد به یاد می‌آورند؛ کسی که از هیاهو دوری می‌کرد، به کارش می‌رسید و رد مهربانی‌اش در ذهن اطرافیان مانده است. قدبلند، خوش‌چهره و خونگرم بود و هر جا حضور داشت، احترام دیگران را با رفتار و منش خود به دست می‌آورد. در کنار کارش، مداح هیئت بود و به امام سوم شیعیان و آیین‌های محرم دل‌بستگی ویژه‌ای داشت. آن روزها نیز در فکر خرید خانه‌ای بود تا خانواده‌اش را به آرزویی که سال‌ها برایش تلاش کرده بود، نزدیک‌تر کند. شامگاه ۱۸ یا ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات فولادشهر، فؤاد از محل کار خارج شد و دیگر بازنگشت. تماس‌های پی‌درپی خانواده با تلفن همراهش بی‌پاسخ ماند. دوستانش احتمال می‌دادند که تلفن همراهش به سرقت رفته باشد. خانواده در روزهای بعد بیمارستان‌ها، بازداشتگاه‌ها، کلانتری‌ها و هرجایی که ممکن بود را جست‌وجو کردند. خودروی او در نزدیکی محل کارش پیدا شد، اما از فؤاد هیچ نشانی نبود. چهار روز، خانواده میان امید و اضطراب زندگی کردند؛ تا سرانجام تماسی کوتاه همه چیز را تغییر داد. از آنان خواسته شد برای شناسایی هویت به آرامستان باغ رضوان اصفهان بروند. آن‌جا انتظار پایان یافت، اما نه با بازگشت فؤاد؛ با پیکر بی‌جان مردی که گلوله جنگی قلبش را شکافته بود. خانواده فؤاد پیکر را تحویل گرفتند و مراسم خاک‌سپاری، ساعت ۸ صبح در آرامستان باغ رضوان اصفهان برگزار شد. عزیزانش در فضایی آکنده از اندوه و دل‌تنگی، او را بدرقه کردند؛ وداعی شایسته با مردی نجیب که سال‌های زندگی‌اش را بی‌هیاهو صرف خانواده، کار و مهربانی کرده بود. فردای آن روز نیز مراسمی در خور نام و یاد فؤاد برگزار شد و دوستان، آشنایان و دوستدارانش بار دیگر گرد هم آمدند تا فقدان او را سوگواری کنند. چهلم او نیز با حضور پرشمار مردم و در فضایی سرشار از احترام و یادآوری خاطراتش برگزار شد؛ گویی هرچه زمان می‌گذشت، جای خالی‌اش بیش از پیش احساس می‌شد و نامش در دل کسانی که او را می‌شناختند، پررنگ‌تر از همیشه زنده می‌ماند. از چگونگی لحظه‌های پایانی زندگی فؤاد و این‌که آیا پیش از جان‌باختن به بیمارستان منتقل شده بود یا نه، همچنان اطلاع دقیقی در دست نیست. آن‌چه باقی مانده، نام مردی است که قلب خانه‌اش بود؛ قلبی که با خاموش شدنش، زندگی همسر، پسر و همه کسانی که دوستش داشتند، برای همیشه رنگ دیگری گرفت.