Ali Moradi Moghadam

Shot in Kerman. Was a hardworking man, eldest child with a younger sibling, originally from Goshk-e Sofla village in Baft but lived in Kerman. Was a sign maker in Kerman and had recently become a loader driver at Gol-e Gohar mine in Sirjan. Left the mine because his income didn't cover his expenses and he was helping with his father's expenses. Had come back to Kerman to start a shop.

علی مرادی‌مقدم، متولد ۹ مرداد ۱۳۷۹بود. اصالتش به روستای گوشک سفلی از توابع شهرستان بافت در استان کرمان می‌رسید، اما در شهر کرمان زندگی می‌کرد. فرزند اول خانواده بود و یک خواهر و یک برادر کوچک‌تر از خودش داشت. علی از جوانی کار می‌کرد تا هم خرج خودش را دربیاورد و هم کمک‌خرج پدر و خانواده‌اش باشد. مدتی تابلوسازی می‌کرد و بعد برای کار به معدن گل‌گهر سیرجان رفت و راننده‌ی لودر شد. علی به ماشین‌های سنگین و رانندگی با آن‌ها علاقه‌ی زیادی داشت و کار با لودر هم به همین علاقه نزدیک بود، اما درآمد کار در معدن برایش کافی نبود. به‌ همین دلیل، آنجا را ترک کرد و به کرمان برگشت تا مسیر دیگری برای زندگی‌اش پیدا کند. قصد داشت مغازه‌ای برای خودش راه بیندازد؛ کاری که بتواند از درآمدش هم زندگی خودش را بچرخاند و هم سهمی در مخارج خانه داشته باشد. در ۲۵ سالگی هنوز در ابتدای ساختن زندگی‌ای بود که برای خودش در نظر گرفته بود. دی‌ماه ۱۴۰۴، با گسترش اعتراضات مردمی در شهرهای مختلف ایران، خیابان‌های کرمان نیز صحنه‌ی اعتراض بودند و علی هم در میان معترضان حضور داشت. او در همان ۱۸ دی، علاوه بر گلوله‌های ساچمه‌ای، با باتوم نیز مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت. با این همه، آنچه از آن روز با خود به خانه برده بود فقط درد جراحت‌های خودش نبود؛ کتک خوردن مردم در خیابان را هم دیده بود. برای همین وقتی روز بعد خواست دوباره بیرون برود و مادرش با نگرانی گفت: «مامان نرو! یه بلایی سر خودت میاری»، جواب داد: «مامان ندیدی بچه‌های مردمو چطوری می‌زدن؟ منم مثل بقیه.» و با وجود آنچه روز قبل بر خودش گذشته بود، دوباره به خیابان رفت. شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه، علی در محدوده‌ی خیابان ابوذر کرمان هدف شلیک نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله به گردنش اصابت کرد. او را به بیمارستان رساندند، اما به‌دلیل آسیب شدید به ریه و خونریزی زیاد، در بیمارستان جان باخت. پیکر علی روز شنبه ۲۰ دی‌ماه در آرامستان جدید کرمان به خاک‌سپرده شد. ماه‌ها گذشت. زمستان جای خود را به بهار داد و بعد تابستان رسید، اما گذشت فصل‌ها چیزی از جای خالی علی کم نکرد. مردادماه از راه رسید؛ ماهی که علی در آن به دنیا آمده بود و حالا رسیدن نهمین روزش، دلتنگی نبودنش را بیشتر می‌کرد. خانواده‌اش در نهم مرداد، برای تولد ۲۶ سالگی‌اش با گل و شیرینی و یک کیک شکلاتی به سر مزارش رفتند. برایش دست زدند و هلهله کردند؛ صدای شادی تولدی که این‌بار با گریه درهم آمیخته بود. روی کیک، نقشه‌ی ایران با سه رنگ زیبای پرچم ایران، سبز و سفید و قرمز، نقش بسته بود و در بخش سفید آن نوشته بودند: «علی جان، تولدت تو آسمونا مبارک.»