Mohammad Asadi Samani

Shot and killed in the central square of the city. Hit by bullets to the head, chest and heart, as well as pellets to the lower back area. Originally from Saman county in Chaharmahal and Bakhtiari province but resided in Najafabad. Worked in construction contracting and building gardens and villas, had an industrial livestock degree. Was unmarried and supported several families. His body was kept in his personal car that night and buried the next morning.

محمد اسدی، جوانی ۲۶ ساله اهل سامانِ شهرکرد، در روزهای پرالتهاب دی‌ماه، در کهریزسنگِ نجف‌آباد جان خود را از دست داد؛ جوانی که خانواده‌اش می‌گویند همه زندگی‌اش را صرف آرامش و مراقبت از عزیزانش کرده بود. ۲۰ دی‌ماه، حوالی ساعت ۲۰:۴۵، آخرین پیامی که مادرش برای او فرستاد، دعوتی ساده برای شام بود؛ پیامی که هرگز به دست محمد نرسید. خط‌های موبایل از طرف حکومت قطع شده بود و تماس‌ها بی‌پاسخ. دلشوره‌ای سنگین مادر را از خانه بیرون کشاند. جست‌وجو در خیابان‌ها، به صحنه‌ای ختم شد که تا همیشه در ذهن خانواده‌اش حک شده است: پیکر محمد، آرام و بی‌حرکت، گوشه خیابان بر زمین افتاده بود؛ تن زخمی‌اش در سرمای شب، بی‌جان مانده بود. بر اساس روایت نزدیکان، محمد اسدی با شلیک گلوله به گردن کشته شد. پیکر او را به بیمارستان منتظری نجف‌آباد منتقل کردند، اما خانواده می‌گویند تا صبح، جسدش در خودرو نگه داشته شد و سپس بدون صدور جواز رسمی دفن، به خاک سپرده شد. محمد در آغاز زندگی بود؛ جوانی با آرزوهایی ناتمام و آینده‌ای که فرصت تحقق پیدا نکرد. حالا نام او در کنار نام بسیاری از جوانان این سرزمین قرار گرفته؛ کسانی که در روزهای اعتراض، به خیابان آمدند و بهای سنگینی پرداختند. مادرش بارها در نوشته‌هایش از مهربانی پسرش گفته است؛ از این‌که محمد پناه خانواده بود و دل‌بستگی عمیقی به خانه داشت. اما پس از رفتنش، خانه دیگر همان خانه سابق نشد. او در یکی از نوشته‌هایش چنین روایت می‌کند: «از تو برایم فقط انگشترت مانده. جات سر سفره خالیه. هر وقت سفره پهن می‌شود، بی‌اختیار به جایی که همیشه می‌نشستی نگاه می‌کنم. گاهی می‌خواهم صدایت کنم؛ بگویم محمد، بیا سفره آماده است… اما بغض راه گلویم را می‌بندد، یادم می‌افتد که دیگر نیستی.» روایت محمد اسدی، روایت خاموش شدن زندگی جوانی است که خانواده‌اش هنوز در میان خاطره‌ها و وسایل باقی‌مانده‌اش، به دنبال صدای او می‌گردد.