Amir Mehdi Keshavarz Siyahpoush

Child victim killed during protests. Listed in HRANA's 'Deceased Children' section of The Crimson Winter report (born before December 2007). HRANA verification: Confirmed. Original source: Coordination Council of Iranian Cultural and Educational Associations.

از امیرمهدی فیلم‌هایی مانده که تماشایشان سخت است؛ نه چون غمگین‌اند، درست برعکس، چون امیرمهدی در آن‌ها می‌خندد، می‌رقصد، برای دوربین ادا درمی‌آورد و در یکی‌شان دستمالی در دست گرفته و با ریتم موسیقی شادی می‌کند. در عکس‌های دیگر لباس فوتبال به تن دارد و کنار هم‌تیمی‌هایش ایستاده، جایی مقابل تخت جمشید عکس گرفته و در فیلمی از محرم، پشت طبل هیئت مینوازد. این‌ها تکه‌های هفده سال زندگی امیرمهدی کشاورز سیاه پوش است؛ متولد ۳۱ مرداد ۱۳۸۷، دانش‌آموز رشته‌ی معماری و فوتبالیست باشگاه زاگرس قزوین. پیراهن شماره ۲۹ را می‌پوشید و فوتبال معنای زندگی‌اش بود. یک روز هم با همان اطمینان نوجوانی به مادرش گفته بود: «یه روزی انقدر معروف می‌شم که همه منو بشناسن و دنبال مادرم بگردن.» اما پیش از آنکه هجده‌ساله شود، ۱۹ دی از راه رسید. ۱۹ دی ۱۴۰۴، زیباشهر قزوین هم همچون گوشه گوشه‌ی ایران صحنه ی تقابل خیر و شر بود، طَرَفی، نیروهای مسلح و آن‌طرف مردمی که آماده بودند تا صدایشان را به گوش جهان برسانند. امیرمهدی هم به خیابان رفت. در میان شلیک نیروهای سرکوب، دو گلوله‌ی جنگی به کمر و پایش اصابت کرد. پسر هفده‌ساله‌ای که از خانه بیرون رفته بود، دیگر به خانه برنگشت. آن شب فقط جان یک نوجوان را نگرفتند؛ یک رؤیای بزرگ را ناتمام گذاشتند. پسری را از کلاس معماری گرفتند، فوتبالیستی را از زمین بازی و فرزندی را از آغوش خانواده‌ای که هنوز باید سال‌ها بزرگ‌شدنش را تماشا می‌کردند. هجده‌سالگی، بازی‌های بعدی، درس، سفر، خنده‌ها و تمام فرداهایی که هنوز نرسیده بودند، برای امیرمهدی در همان هفده‌سالگی متوقف شد. ۱۹ دی، امیرمهدی کشاورز سیاه پوش  جان‌فدای ایران شد. بعد از رفتنش، همان عکس‌ها و فیلم‌ها ماندند؛ همان خنده‌ها، رقص‌ها، لباس فوتبال، ساعت و وسایلی که دست‌های امیرمهدی روزی لمسشان کرده بود. عزیزانش هرچه از او داشتند کنار هم جمع کردند و تابلویی بزرگ ساختند؛ عکس‌هایش را میان وسایل شخصی‌اش چیدند و دور یکی از تصاویرش با زنجیر، نقشه ایران را شکل دادند؛ تا یادشان و یادمان بماند که چرا امروز به جای خود امیرمهدی، یادگارهایش کنار هم نشسته‌اند. عکسش را روی سینه‌هایشان گذاشتند؛ درست نزدیک قلبشان. در مراسم‌ها با تصویر او بر سینه ایستادند و گاهی عکس بزرگش را بالای سر گرفتند. میان گل‌هایی که برایش آورده بودند، توپ فوتبال هم بود. حتی شماره ۲۹ از او جدا نشد؛ همان شماره‌ای که روزی روی پیراهن فوتبالش بود، بعدها روی سنگ مزارش هم نوشته شد. مادر، پسرش را در همان فیلم‌های باقی‌مانده دوباره و دوباره دید؛ یک‌بار در زمین فوتبال و بار دیگر پشت طبل هیئت در روزهای محرم. وقتی فیلم محرم را منتشر کرد، رو به کسانی که پسرش را هدف قرار داده بودند، از همان جوانی گفت که روزی در هیئت‌های خودشان عزاداری کرده بود و پرسید چگونه توانستند به او شلیک کنند. در فیلم‌های فوتبال اما حسرت مادر چیز دیگری بود؛ کاش روزی مردم امیرمهدی را از بازی‌هایش در ورزشگاه می‌شناختند. همان مادری که روزی شنیده بود پسرش می‌خواهد آن‌قدر شناخته شود که مردم دنبال مادرش بگردند، حالا خودش نگهبان عکس‌ها، فیلم‌ها و خاطرات پسری شده بود که فرصت نکرد رؤیایش را زندگی کند. اما سوگ امیرمهدی در خانه نماند. چهلم که رسید، مردم آمدند. دور مزارش ایستادند، دست زدند و یک‌صدا خواندند: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده.» عکسش از روی دیوار خانه به سینه‌ها و دست‌های مردم رسیده بود و نام امیرمهدی میان جمعیتی شنیده می‌شد که برای یاد او کنار هم ایستاده بودند. بعد، این یاد از قزوین هم گذشت. تصویر امیرمهدی از مرزهای ایران عبور کرد. در نقاط مختلف دنیا عکسش را بالا بردند، نامش را صدا زدند و به احترام فوتبالیست هفده‌ساله‌ای کف زدند که دیگر خودش نبود تا هیچ‌کدام از این صحنه‌ها را ببیند. رویای امیرمهدی را ناتمام گذاشتند؛ اما آن شب، میان تمام فرداهایی که از او گرفتند، نامش به رویایی بزرگ‌تر گره خورد. رویایی که دیگر تنها از آنِ یک پسر هفده‌ساله نبود؛ رویای نسلی بود که برای پس‌گرفتن آینده‌اش به خیابان آمده بود. امیرمهدی سهم خود را برای رسیدن به آن، با جانش پرداخت؛ آزادی ایران. قرار بود روزی فوتبال قصه‌ی امیرمهدی را بنویسد، اما او خود بخشی از قصه‌ی ایران شد؛ قصه‌ای که هر بار ورق بخورد، نام او را دوباره به خاطر خواهد آورد.