Abolfazl Miraeiz

جاویدنام ابوالفضل میرآییز، جوانی ۳۳ ساله، ورزشکار و اهل روستای حیدرآباد در نزدیکی گرگان بود. او بدن‌سازی را به صورت حرفه‌ای دنبال می‌کرد و حتی یک روز را بدون ورزش به شب نمی‌رساند. دوستان و خانواده همگی از او به عنوان جوانی آرام و مهربان و عاشق میهن یاد می‌کنند، جوانی که در خانواده‌ای ساده و روستایی زاده شد و همواره با همان سادگی و مهربانی بالید و زندگی کرد. در شامگاه ۱۸ دی‌ماه، ابوالفضل نیز در میان مردمی بود که در پی فراخوان رضا پهلوی و برای اعتراض به وضعیت کشور و مشکلات اقتصادی به خیابان آمده بودند. بر اساس روایت‌های منتشرشده از سوی خانواده و شاهدان عینی پس از شروع درگیری‌ها، مزدوران جمهوری اسلامی اولین تیر جنگی را به پای این قهرمان شلیک کردند و سپس از بالای یکی از برج‌ها، مستقیم به سر ابوالفضل تیر خلاص زدند. پس از کشته‌شدن او، خانواده‌اش تحت فشار قرار گرفتند تا درباره‌ی نحوه‌ی جان‌باختنش سکوت کنند. با این حال، ویدیوها و روایت‌هایی که از مراسم خاک‌سپاری و چهلم او منتشر شد، به خوبی واقعیت را بیان می‌کند. پدر ابوالفضل، در سخنانی که ویدیوی آن به‌طور گسترده در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد، با صدایی بغض‌آلود گفت: «پسرم نه اختلاس‌گر بود، نه اغتشاشگر بود، نه آقازاده بود… پسرم کشاورززاده بود.» ویدیوهای منتشر شده از عزاداری مادرش به زبان محلی بر مزار فرزند، اشک را بر چهره‌ی هر بیننده‌ای جاری می‌کند و تنها خواهری که با لباس سپید برای داغ برادر اشک می‌ریزد و خلعت دامادی بر دست می‌گرداند. آرزوهایی که به دست جمهوری اسلامی همگی به یک‌باره به خاک سپرده شدند. مراسم خاک‌سپاری او در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در فضایی امنیتی برگزار شد، اما با وجود کنترل نیروهای حکومتی، حضور گسترده‌ی هم‌شهریان و خانواده و دوستان، مراسم یادبود او را به یکی از بزرگ‌ترین سوگواری‌های گرگان تبدیل کرد. تصاویر منتشرشده، جمعیتی سوگوار را نشان می‌دهد که نام او را فریاد می‌زنند و از او به عنوان «فرزند ایران» یاد می‌کنند. در این مراسم مادران دیگر جاویدنامان گرگان نیز حضور داشتند تا نشان دهند این داغ تنها به یک خانواده تعلق ندارد و داغی جمعی است که مردم ایران همگی در آن شریک و عزادارند.