Pejman Shahpiri

Shot in the shoulder by security forces during protests, died several hours later due to excessive bleeding. His body was transferred to Ahvaz, and his family was forced to bury him in the martyrs' section under heavy security, despite their wishes.

پژمان شهپیری، فرزند امیدوار، جوان ۲۷ سالهٔ اهل شهرستان ایذه بود. او متولد ۲۰ اسفند ۱۳۷۷ بود و زندگی خود را با کار و تلاش در شهرش می‌گذراند. پژمان صاحب یک مغازهٔ تعویض روغن بود و با همان درآمد روزمره، زندگی‌اش را پیش می‌برد. اطرافیانش او را جوانی اهل کار، آرام و درگیر ساختن آینده‌ای ساده اما پایدار می‌شناختند؛ کسی که بیشتر وقتش در میان کار و مسئولیت‌های روزانه سپری می‌شد. در تاریخ ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در شهر ایذه، زندگیِ او به شکلی ناگهانی پایان یافت. پژمان در نزدیکی ساختمان هلال احمر هدف شلیک گلولهٔ جنگی قرار گرفت و در همان روز جان باخت. پس از وقوع این حادثه، پیکر او از محل منتقل شد و خانواده‌اش برای تحویل گرفتن پیکر فرزندشان وارد روندی دشوار و پرتنش شدند. براساس روایت‌های منتشرشده، هنگام تحویل پیکر از خانواده تعهد گرفته شد که دربارهٔ نحوهٔ جان‌باختن او سکوت کنند. همچنین تلاش‌هایی صورت گرفت تا روایت مرگ او به شکل دیگری بیان شود و از خانواده خواسته شد آن را در قالب یک حملهٔ تروریستی توضیح دهند؛ موضوعی که با باور خانواده همخوانی نداشت. در برخی گزارش‌ها نیز اشاره شده که برای تحویل پیکر، فشارها و درخواست‌های مالی سنگینی مطرح شده و اجازهٔ برگزاری مراسم آزادانه به خانواده داده نشده است. در نهایت، پیکر پژمان شهپیری تحت تدابیر امنیتی و بدون برگزاری آیین‌های مرسوم و سنتیِ منطقه به خاک سپرده شد. این خاک‌سپاری در فضایی انجام شد که امکان برگزاری مراسم گسترده یا آیین‌های ایلیاتی برای خانواده فراهم نبود. سرنوشت پژمان شهپیری پس از جان‌باختنش نیز از زندگی او جدا نشد. خانواده‌ای که داغ فرزندشان را بر دوش داشتند، در روند سوگواری با محدودیت‌های جدی روبه‌رو شدند و ناچار شدند او را در سکوتی سنگین به خاک بسپارند. در آگهی‌ها و یادبودهای مربوط به او، خانواده تلاش کردند تصویر شخصی و واقعی خود از پژمان را حفظ کنند؛ تصویری از یک جوان کارگر و درگیر زندگی روزمره، نه آنچه در روایت‌های رسمی به او نسبت داده شد. نام او در حافظهٔ نزدیکانش با همین هویت باقی مانده است؛ جوانی از ایذه که زندگی‌اش در میانهٔ روزهای پرتنش شهرش متوقف شد و فقدانش همچنان در میان خانواده و آشنایانش احساس می‌شود.