Saeed Dehghani

Saeed Dehghani, born on 22nd of Dey 1361 and father of two daughters aged 7 and 11, was shot from behind by suppressive forces with a war bullet on 18th of Dey at Falakeh Gahremanan in Shiraz. The bullet hit his heart and exited through his chest.

سعید دهقانی چهل‌ودو سال داشت؛ مردی از تبار لرهای نورآباد، یکی از پنج برادری که سال‌ها پیش داغ مادر را بر دل نشانده بودند. زندگی‌اش میان جاده‌ها می‌گذشت؛ راننده بود و بسیاری از روزهایش را پشت فرمان، در رفت‌وآمد میان شهرها و مسیرها سپری می‌کرد. اما هربار که به خانه بازمی‌گشت، جهانش در لبخند دو دختر دوازده و هشت ساله‌اش خلاصه می‌شد؛ دو دختری که برای آینده‌شان هزاران آرزو در سر داشت و تمام رنج زندگی را به امید روزهای روشن آنان تاب می‌آورد. اهل مهربانی بود. آنان که او را می‌شناختند از دل‌سوزی‌اش می‌گفتند، از غیرتی که در وجودش ریشه داشت و از شجاعتی که در بزنگاه‌ها آشکار می‌شد. کوه را دوست داشت؛ بلندی‌ها را. گویی در فراز قله‌ها چیزی می‌یافت که در هیاهوی روزمره گم می‌شد. رانندگی و کوه‌نوردی دو دل‌بستگی همیشگی‌اش بودند، اما شاید بیش از هر چیز، زندگی عاشقانه‌ای که با همسرش ساخته بود برایش ارزش داشت؛ خانه‌ای که با مهر و رفاقت استوار مانده بود. در روزهای اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، وقتی از خطر سخن به میان آمد، جمله‌ای گفت که بعدها در ذهن خانواده و دوستانش ماندگار شد: «یه جون به خدا بدهکارم؛ یه روزی باید بهش بدم، پس چه بهتر که تو این راه بدم.» شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در محلهٔ میانرود شیراز، حوالی میدان قهرمانان، در میان معترضان او نیز یکی از قهرمانان این میدان بود. آن شب، نیروهای سرکوبگر با شلیک مستقیم به سوی مردم آتش گشودند. سعید از پشت سر و از فاصله‌ای بسیار نزدیک هدف گلولهٔ جنگی قرار گرفت. گلوله از پشت وارد قلبش شد. همان‌جا، زندگی مردی پایان یافت که هنوز آرزوهای بسیاری برای دخترانش در سر داشت. پس از جان‌باختنش، خانواده با فشاری تلخ و تحقیرآمیز روبه‌رو شدند. به آنان پیشنهاد شد که سعید را بسیجی معرفی کنند؛ پیشنهادی که خانواده قاطعانه نپذیرفتند. آنان حاضر نشدند حقیقت زندگی و مرگ او را با روایتی ساختگی معاوضه کنند. سرانجام پیکر سعید دهقانی را در پنج صبح و با حضور تنها چند تن از نزدیکانش به خاک سپردند؛ در سکوتی که بر مراسم تحمیل شده بود. در مراسم چهلم این عزیز، حضور گستردهٔ مردم شیراز، همراه با نواختن سنج و دمام یاد او را گرامی داشتند. یاد مردی که آرزوی آزادی داشت، پدری که رؤیاهایش را در چشمان دخترانش می‌دید و انسانی که باور داشت باید در برابر بی‌عدالتی ایستاد، در یاد عزیزانش باقی ماند؛ همان‌گونه که آخرین جمله‌اش همچنان میان آنان زمزمه می‌شود.