Vahid Moghadam Beyranvand

جاویدنام وحید مقدم بیرانوند، بوکسور، پدر یک پسر ۱۱ ساله و فرزند دلیر بروجرد و استان لرستان، در نوزدهم دی‌‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در قلعه حسن‌‌خان با شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد. او مردی بود که سال‌ها در رینگ بوکس، با تلاش، اراده و پشتکار جنگیده بود، اما بزرگ‌‌ترین مبارزه زندگی‌اش، ایستادن در برابر بی‌عدالتی و دفاع از آزادی و کرامت انسانی بود. وحید تنها یک ورزشکار نبود؛ او انسانی شریف، پدری دلسوز و مردی با قلبی سرشار از مهر بود که در میان مردم به نجابت، غیرت و انسانیت شناخته می‌شد. سال‌ها تمرین و مبارزه در ورزش بوکس به او آموخته بود که در برابر سختی‌ها تسلیم نشود و با قدرت برای باورهایش ایستادگی کند. او همان روحیه مقاومت و شجاعت را در زندگی نیز همراه خود داشت. در روزی که مردم برای اعتراض به شرایط موجود به خیابان آمده بودند، وحید نیز مانند بسیاری دیگر از مردم، صدای اعتراض و خواسته‌های انسانی خود را بیان کرد. شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به زندگی و رویای آزادی‌اش پایان داد، اما نتوانست نام و یاد مردی را که با شرافت زیست و با عزت رفت، خاموش کند. وحید تا واپسین لحظات زندگی، همچنان یک پدر بود؛ پدری که دل‌‌نگران آینده فرزندش، احسان، بود. آخرین سخنش پیش از جان‌باختن، نه گلایه بود و نه ترس؛ تنها گفت: «هوای احسان را داشته باشید.» همین جمله کوتاه، عمق عشق پدرانه و بزرگی روح او را برای همیشه ثبت کرد. امروز احسان در آستانه یازده‌سالگی، یادگار پدری است که زندگی‌اش را با عشق، شرافت و مسئولیت سپری کرد. شاید یافتن تصویر پدر در فضای مجازی برای او دشوار باشد، اما حقیقت این است که وحید تنها در یک عکس یا یک قاب خلاصه نمی‌شود؛ او در خاطره خانواده، دوستان، مردم لرستان و همه کسانی که داستان زندگی‌اش را شنیده‌اند، زنده خواهد ماند. یاد جاویدنام وحید مقدم بیرانوند، همچون کوه‌های استوار لرستان، ماندگار خواهد بود؛ مردی که با شجاعت زیست، با افتخار ایستاد و نامی جاودانه از خود بر جای گذاشت.