Ahmad Reza Naiji

احمدرضا نائیجی، فرزند حشمت‌الله و اهل چمستان در شهرستان نور استان مازندران بود. او در کنار تحصیل در رشته‌ی تربیت‌بدنی، به کاری که دوستش داشت نیز مشغول بود؛ قصابی، حرفه‌ای که آن را با علاقه دنبال می‌کرد. او برای این کار گواهینامه‌ی قصابی گرفته بود و آرزو داشت روزی مغازه‌ی قصابی خودش را راه‌اندازی کند. احمدرضا از کودکی تا ۱۸ سالگی فوتبال بازی می‌کرد و سال‌ها در مدارس فوتبال حضور داشت. سوارکاری نیز از علاقه‌هایش بود و بخشی از اوقات فراغتش را با اسب شخصی‌اش می‌گذراند. در مراسم‌های محلی نیز در اجرای نمادین کشتی گیله‌مردی حضور پیدا می‌کرد. نزدیکانش او را جوانی پرانرژی، خوش‌رو، جسور، بااراده و سخت‌کوش توصیف کرده‌اند؛ جوانی که به زندگی علاقه داشت و برای آینده‌اش برنامه و آرزوهایی در سر داشت. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در روزهایی که اعتراضات در بخش‌هایی از کشور جریان داشت، احمدرضا در چمستان نیز درگیر همان فضای ملتهب خیابانی شد. او در جریان حوادث آن شب، بر اثر اصابت گلوله‌ی جنگی جان باخت. پیکر احمدرضا در آرامستان روستای سیدکلا به خاک سپرده شد. مرگ او زندگی خانواده‌اش را برای همیشه دگرگون کرد؛ مادر احمدرضا حتی هنگام مواجهه با خودروی پسرش دچار بی‌قراری می‌شد و به همین دلیل، خودرو حدود شش ماه در منزل یکی از بستگان نگهداری شد و سپس به منزل بازگردانده شد. انتشار ویدیوی گریه و بی‌تابی مادر وی در کنار خودروی فرزندش بازتاب گسترده‌ای در فضای مجازی داشت. احمدرضا تنها جوانی نبود که نامش در حوادث آن شب‌های چمستان ثبت شده، شماری از جوانان این منطقه نیز در تاریخ هجدهم و نوزدهم دی‌ماه جان باختند و پس از آن، تصویر و نام آنان در گوشه‌وکنار شهر و بر بنرهایی که در خیابان‌ها نصب شده بود، دیده می‌شد. او پیش از آنکه بتواند مغازه‌ای برای خودش راه بیندازد، پیش از آنکه سال‌های بیشتری در زمین فوتبال و کنار اسبش بگذراند و پیش از آنکه آینده‌ای را که برای خودش تصور کرده بود بسازد، جان باخت. احمدرضا نائیجی، جوانی بود از چمستان، با علاقه‌ای روشن به زندگی و آینده‌ای که هنوز ساخته نشده بود؛ زندگی‌ای که با اصابت گلوله‌ی جنگی متوقف شد، پیش از آنکه فرصت کند به آرزوهایش برسد.