Reza Esmailzadeh

رضا اسماعیل‌زاده، جوان ۲۸ ساله‌ی اهل مشهد و کارگر کارخانه‌ی سردینه بود. زندگی‌اش شبیه هزاران کارگر دیگری می‌گذشت که هر روز صبح از خانه بیرون می‌روند تا معاش خانواده را تأمین کنند؛ با این تفاوت که او صبح ۱۸ دی ۱۴۰۴ از خانه خارج شد و دیگر هرگز به آن بازنگشت. تنها نشانه از حضور او در داده‌های خام یک سیم‌کارت باقی مانده بود؛ ردی دیجیتال که پس از ناپدید شدنش، تنها سرنخ از مسیر او به شمار می‌رفت. آخرین سیگنال تلفن همراهش در محدوده بلوار توس، جاده قدیم مشهد، مخابره شد و پس از آن، گوشی برای همیشه خاموش ماند. از همان لحظه، روزهای انتظار آغاز شد؛ روزهایی که خانواده میان بیمارستان‌ها، پزشکی قانونی، اداره‌ی آگاهی و هر نشانی که شاید خبری از رضا داشته باشد، سرگردان بودند. هیچ نهادی مسئولیت سرنوشت او را بر عهده نمی‌گرفت و هیچ پاسخی، حتی برای پایان دادن به بلاتکلیفی، وجود نداشت. دوازده روز گذشت؛ دوازده روزی که هر زنگ تلفن می‌توانست امید باشد یا پایان امید. سرانجام در ۳۰ دی‌ماه، خانواده به اداره آگاهی فراخوانده شدند. آن‌جا دیگر جست‌وجو تمام شده بود؛ نوبت تشخیص هویت رسیده بود. پس از آن، آنان را برای تحویل پیکر به بهشت رضای مشهد فرستادند و پیکر رضا در نخستین روز بهمن‌ماه به خانواده‌اش تحویل داده شد. مراسم تشیع و تدفین در آرامگاه خواجه‌ربیع در فضایی متشنج برگزار شد؛ زیر نظر نیروهای لباس شخصی که از دور نظاره‌گر بودند. براساس گزارش‌های منتشرشده، رضا اسماعیل‌زاده در جریان اعتراضات مردمی ۱۸ دی‌ماه و بر اثر شلیک مستقیم نیروهای مزدور جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد. جوانی که میان لحظه‌ی خروج از خانه تا بازگشت پیکرش، تنها سکوت و بی‌خبری، نصیب خانواده‌اش شد؛ سکوتی که هر روز سنگین‌تر می‌شد و حقیقت را با تأخیری دردناک آشکار کرد. از رضا، نه یادداشتی باقی مانده و نه آخرین وداعی ثبت شده است؛ تنها فاصله‌ای میان یک درِ خانه که پشت سرش بسته شد و دری که دوازده روز بعد بر سردخانه گشوده شد. گاهی تمام آن‌چه از یک زندگی باقی می‌ماند، همین فاصله است؛ فاصله‌ای که با انتظار، جست‌وجو و اندوه اندازه گرفته می‌شود.