Ali Behrouz-doost

علی بهروز، جوانی ۲۵ ساله از تهران، دانشجوی رشته علوم و مهندسی آب بود؛ جوانی که در کنار تحصیل کار می‌کرد. او در یکی از پلتفرم‌های فروش اینترنتی کالا مشغول به کار بود و به گفتهٔ همکارانش، میان آنان جوانی دوست‌داشتنی و محبوب بود. آن‌قدر محبوب که همکارانش هرگز رفتنش را باور نکردند. او را به عنوان یک بسکتبالیست می‌شناختند. او دلبستهٔ این ورزش بود و در یکی از تیم‌های استان تهران بازی می‌کرد. تصاویر منتشرشده از او چهره جوانی ورزشکار، پرانرژی و اجتماعی را نشان می‌دهد؛ جوانی با آرزوهایی برای ادامهٔ تحصیل و آینده. او هنوز بسیاری از تجربه‌های زندگی را پیش رو می‌دید. علی به مهاجرت فکر می‌کرد. ویدیویی از گفت‌وگوی او با یک بلاگر اینستاگرامی درباره تصمیمش برای مهاجرت به آلمان منتشر شد و بازتاب گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی داشت. برنامه‌هایی که برای آیندهٔ زندگی‌اش در ذهن داشت و تلاش‌هایی که برای انجام این مهاجرت دنبال می‌کرد. آلمان برای او مقصدی در آینده بود؛ جایی که می‌توانست بخشی از تحصیلات تکمیلی خود را به سرانجام برساند، اما شاید شخصی‌ترین نشانه‌ای که از نگاه او به زندگی باقی مانده، جمله‌ای باشد که روی بازویش تتو کرده بود: «برای کسانی که دوستشان دارم، فداکاری خواهم کرد.» هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، شامگاه پنجشنبه، علی در جریان اعتراضات در محدودهٔ هفت‌حوض نارمک تهران حضور داشت. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، نیروهای حکومتی با شلیک گلولهٔ جنگی او را به‌شدت مجروح کردند. علی به بیمارستان منتقل شد، اما بر اثر شدت جراحات روز بعد جان باخت. پیکر او چند روز بعد، در ۲۴ دی‌ماه، به خانواده تحویل داده شد تا در تهران به خاک سپرده شود. در گزارش‌های منتشرشده درباره‌ی او، همچنین از فشار و محدودیت‌هایی سخن گفته شده که خانواده‌های جان‌باختگان در روند تحویل پیکر و برگزاری مراسم با آن مواجه بودند. چند هفته بعد، نام علی دوباره در دانشگاهش شنیده شد. دوشنبه، چهارم اسفندماه، دانشجویان دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، ساعت ۱۲ ظهر، مقابل کتابخانه‌ی دانشکده گرد هم آمدند تا یاد همکلاسی خود، علی بهروز، را گرامی بدارند. سپس جمعی از دانشجویان به سمت گروه آبیاری و آبادانی، محل تحصیل علی، حرکت کردند. بر اساس اطلاعاتی که دانشجویان گزارش کردند، هم‌زمان نیروهای حراست با موتورسیکلت در محوطه حضور یافتند و با ایجاد حلقه‌ای در اطراف جمعیت، مانع پیوستن برخی دیگر از دانشجویان به تجمع شدند. با وجود این محدودیت‌ها، دانشجویان یاد همکلاسی خود را گرامی داشتند. یکی از معلمانش چنین از او یاد کرد: «افتخار این رو داشتم که معلم علی بهروز باشم توی مدرسهٔ حلّی هشت، چند قدم مانده به برج آزادی. علی از بهترین شاگرد‌های من بود. شاد، سرحال، پر از متانت و زیبایی و لوندی‌های یک نوجوان پر از استعداد. علی مشتاق آزادی و زندگی بود. من اونجا به بچه‌ها هوافضا و پژوهش می‌گفتم. چقدر علی و دوستانش و نسلش خوب هستن و الان من شاگردی اونها رو می‌کنم. در کلاس شجاعت و جوانمردی و ایران‌خواهی، چقدر علی و دوستانش و نسلش خوب هستن و الان من شاگردی اونها رو می‌کنم.» علی دیگر به زمین بسکتبال برنگشت. دیگر فرصت نکرد تحصیلش را به پایان برساند، برای مهاجرت به آلمان قدم بعدی را بردارد یا روزهایی را تجربه کند که برایشان برنامه ریخته بود. در چهارم اسفند، همکلاسی‌هایش در دانشگاه نام او را صدا زدند؛ نام جوانی که چند هفته پیش‌تر، در خیابان‌های تهران، زندگی‌اش ناجوانمردانه پایان یافت.