Benyamin Mohammadi

پس از آن‌که پدرش را از دست داد، کودکی بنیامین زودتر از آنچه باید به پایان رسید. هنوز پانزده سال بیشتر نداشت، اما روزهایش میان مدرسه، کار و تمرین‌های بوکس می‌گذشت. برای بسیاری از هم‌سن‌وسالانش باشگاه ورزشی بخشی از زندگی بود، اما بنیامین هزینه همان باشگاه را نیز خودش به دست می‌آورد. دوستانش می‌گویند: «از صبح تا شب کار می‌کرد تا هزینه زندگی و باشگاه بوکسش را خودش تأمین کند.» با وجود همه سختی‌ها، رؤیایش را رها نکرده بود. بوکس را با جدیت دنبال می‌کرد و نزدیکانش او را از استعدادهای این رشته می‌دانستند. آرزو داشت روزی قهرمان شود و برای ایران افتخار کسب کند؛ رؤیایی که برای رسیدن به آن، هر روز بیشتر تلاش می‌کرد. بنیامین محمدی، نوجوان پانزده ساله اهل محله فلاح تهران، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری، مقابل درِ خانه‌شان در منطقه گلچین هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله به پهلویش اصابت کرد و شدت جراحات به اندازه‌ای بود که پیش از رسیدن به بیمارستان جان باخت. پس از جان‌باختنش، نیروهای امنیتی پیکر او را از بیمارستان به مکانی نامعلوم منتقل کردند و خانواده سه روز در جست‌وجویش بودند تا سرانجام او را در کهریزک پیدا کردند؛ سه روزی که به بی‌خبری و انتظار گذشت. از بنیامین، تصویر نوجوانی باقی مانده است که زندگی آسانی نداشت، اما سختی‌ها او را از آرزوهایش دور نکرده بود. او برای ساختن آینده‌ای که در ذهن داشت، هم کار می‌کرد، هم درس می‌خواند و هم هر روز با دستکش‌های بوکس به تمرین می‌ایستاد؛ آینده‌ای که در پانزده‌سالگی، پیش از آن‌که فرصت شکل گرفتن پیدا کند، از او گرفته شد.