Parham Asi Laledashti

Shot in the side by regime security forces on Thursday, 18 Dey, in Shahrak-e Valiasr, Tehran; died three days later from severe infection resulting from the wound. He was a student and carpenter, running a small carpentry workshop with his sister.

بوی تراشه‌های چوب باران‌خورده عطر همیشگی دستان پرهام عاصی لاله‌دشتی بود. او متولد اسفند ۱۳۸۳ بود؛ اسفند، ماه پایان سرما و آغاز رویش. زندگی را در رگ‌های خشکیده‌ی چوب‌ها جاری می‌کرد. دانشجو بود و هنرمند؛ از تکه‌های بی‌جان درختان، سازه‌هایی ظریف و ماندگار می‌ساخت که صبر، خلاقیت و روح زیبای او را بازتاب می‌دادند. دستانی که به آفرینش و آبادانی خو گرفته بودند و نگاهی که آینده را روشن، آزاد و پر از امید می‌دید. اما شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ همه‌چیز در محله‌ی شهرک ولیعصر تهران تغییر کرد. شهر سراپا فریاد بود و بغض‌های فروخورده‌ی یک نسل به خیابان‌ها سرریز شده بود. پرهام نیز مانند هزاران جوان دیگر با رؤیای شنیده شدن صدای آزادی و فرداهایی بهتر، پا به پیاده‌روهای پرهیاهو گذاشت. او نیامده بود که ویران کند؛ آمده بود تا سهمی در ساختن دوباره‌ی میهنش داشته باشد. در میان شلوغی و دود، ناگهان صدای شلیک، زمان را متوقف کرد. گلوله‌ی جنگی تک‌تیرانداز، پهلوی او را شکافت. تیر به عمق جانش نشست و تمام روده و طحالش را به شدت مجروح کرد. آن‌جا در آستانه‌ی پاییز زودرس زندگی، شجاعت بی‌نظیر پرهام نمایان شد. با وجود خون‌ریزی شدید و دردی که تمام تنش را به آتش کشیده بود، تسلیم نشد. دولادولا، با تکیه بر دیوارهای سرد خیابان، خودش را به تنهایی به کنار جاده رساند. برای ماشین‌های عبوری دست تکان داد و غریبانه و بی‌آنکه باری بر دوش کسی بگذارد، راهی بیمارستان شد. پرهام را به‌سرعت به اتاق عمل بردند. پس از ساعت‌ها جراحی سنگین، او را به بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) منتقل کردند؛ جایی که سه روز مبارزه‌ی سخت میان مرگ و زندگی آغاز شد. او در آن اتاق سرد، با چشمانی نیمه‌باز با نزدیکانش حرف می‌زد. پرهام حتی در آن وضعیت هم نگران خودش نبود؛ نگران دلواپسیِ چشم‌های خسته‌ی مادر و خانواده‌اش بود. می‌گفت: «نمی‌خواهم ذره‌ای از این دردی که من دارم می‌کشم را شما بکشید، چون حتی یک‌لحظه هم نمی‌شود تحملش کرد.» او درد را در سینه‌ی خود حبس کرد تا عزیزانش بی‌تاب نشوند. پزشکان چندین بار تن او را به تیغ جراحی سپردند، اما عفونتی شدید، ناشناخته و بی‌رحم که به واسطه‌ی آن تیر سربی در بدنش ریشه دوانده بود، آرام‌آرام رمق را از جان جوانش ربود. سرانجام در ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴، قلب مهربان پرهام از تپش ایستاد و او جان پاکش را فدای ایران کرد. روز بعد، در ۲۲ دی‌ماه، پیکر او در میان تدابیر شدید امنیتی و در سکوتی سنگین به خاک سپرده شد؛ حکومتی‌ها گمان می‌کردند با پنهان کردن او، همه‌چیز فراموش می‌شود. اما در چهلمین روز، مزارش گل‌باران شد. مردم آمدند تا بگویند دستانی که چوب را زنده می‌کرد، اکنون در قلب یک ملت جاویدان شده است و نام پرهام عاصی لاله‌دشتی، تا همیشه نماد شجاعت و پاکی باقی خواهد ماند.