Milad Gholamzadeh

جاویدنام میلاد غلامزاده، جوان ۳۱ ساله‌ی گیلک، اهل روستای نوشر از توابع خشکبیجار بود. به گزارش خبرگزاری‌ها، این جوان قهرمان در شامگاه ۱۷ دی‌ماه، در جریان اعتراضات مردمی، به جمعیت معترض در روستای نوشر پیوست و با شلیک تیرِ جنگیِ کلاشینکف، از پایگاه بسیج، به ناحیه‌ی گردن، جانش را فدای میهن نمود. در همان شب، کودک ۱۷ ساله‌ای به نام مبین یعقوب‌زاده نیز کنار میلاد با شلیک تیر جنگی کشته شد و جوان دیگری به نام سبحان هادی‌پور با اصابت گلوله به سر، به شدت مجروح شده و در شرایط بحرانی قرار دارد. هم‌زمان با این رویدادها، برق و اینترنت شهر خشکبیجار و توابع آن قطع شده و نیروهای امنیتی از رشت و زیباکنار به این نواحی اعزام شدند. اطلاعات تکمیلی دیگری درباره‌ی این جاویدنام وجود ندارد، اما در صفحه‌ی اجتماعی خواهرش، متین، غم‌نامه‌ای برای او نوشته شده و از سوگ عمیق خانواده در نبود عزیزشان حکایت دارد. پدر این جاویدنام با دستان خودش خانه‌ی ابدی پسرش را مهیا می‌کند و با صدایی که لرزه بر تن هر انسانی می‌اندازد، از او طلب بخشش می‌کند. در ویدئویی که از این حادثه‌ی دردآور پخش شده، وقتی اطرافیان از پدر میلاد می‌خواهند که کندن مزار را به دیگران بسپارد، به زبان گیلکی می‌گوید: «نه، من باید قوی باشم، بجه منو مگه نکشتن؟!» حاضران بسیار در مراسم خاکسپاری و چهلم این جاویدنام، خانواده را با شعارهای ضدحکومتی و نوای موسیقی همراهی کردند و با شعار میلاد باغیرت این قهرمان را بدرقه نمودند. پدر و مادر در فقدانش، کبوتر در آسمان رها کردند که نشان پایبندی به آرمان آزادی‌خواهی پسرشان بود. خانواده برایش عروسی نمادین برگزار کردند و بر مزارش قند ساییدند و گل پرپر کردند و آرزوهایی را که حکومت سرکوبگر جمهوری اسلامی از آنان گرفت، بر مزار فرزندشان فریاد زدند. اما هم‌زمان ایستادند و رقصیدند تا مزدوران بدانند راه فرزندشان و نامش ادامه دارد و آنان تا انتقام خون او از پا نخواهند نشست. خواهرش نیز برای او نوشت: «نه فراموش می‌کنیم، نه می‌بخشیم و نه عقب می‌کشیم، تنها برای رسیدن به روز انتقام نفس می‌کشیم…» و همچنین نوشت: «محبوس‌مان کردند، ولی خواهیم رمید از این قفس…»