Amir Hossein Asadian Aligoudarzi

امیرحسین اسدیان الیگودرزی، جوانی ۲۱ ساله، تک‌ فرزند خانواده، دانشجوی رشته مهندسی برق دانشگاه آزاد اراک و ورزشکاری بود که رؤیاهایش را میان نیمکت‌های دانشگاه، تشک کشتی و سالن بدن‌سازی دنبال می‌کرد. از شب‌هایی که تا سپیده‌دم برای گذراندن درس‌هایش بیدار می‌ماند، تا روزهایی که با تمرین‌های سخت روی تشک کشتی، حریفانش را با فن زیرِ یک‌ خم به زمین می‌زد؛ تمام زندگی‌اش در همین ۲۱ سال خلاصه شده بود. او می‌خواست مهندسی باشد که خانواده‌اش به او افتخار کنند و ورزشکاری که هر روز از روز قبل قوی‌تر شود.اما آرزوهای امیرحسین، آن شب، روی آسفالت خیابان ناتمام ماند. چند روز پیش از ۱۸ دی‌ماه، پس از فراخوانی از طرف شاهزاده رضا پهلوی با این مضمون که در پنج‌شنبه و جمعه ۱۸ و ۱۹ دی، همگی چه در خیابان‌ها و چه حتی از منازل خود، شروع به سردادن شعار کنید؛ گروهی از مردم اراک نیز به خیابان‌ها آمدند. امیرحسین نیز در میان این جمعیت حضور داشت؛ جوانی که از شرایط موجود خسته بود و در کنار مردمی ایستاده بود که برای اعتراض به خیابان آمده بودند. اما آن شب، در ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، سکوت خیابان ناگهان با صدای تیر شکسته شد؛ صدای شلیک در سراسر منطقه هپکو اراک پیچید. مأموران سه بار به‌طور مستقیم به امیرحسین شلیک کردند و گلوله‌ها به بازو، کمر و پهلوی او اصابت کردند. یکی از گلوله‌ها به ریه او اصابت کرد و آن شب، پایان زندگی جوانی رقم خورد که هنوز فصل‌های زیادی از داستانش باقی مانده بود. خانواده او براى بسيجى معرفى كردن فرزندشان تحت فشارهاى شديد امنيتى قرار گرفتند و پس از يك هفته موفق شدند پيكر بى‌جانش را از جمهورى اسلامى تحويل بكَيرند. پيكر او در قطعه ٨ بهشت زهراى اراك به خاك سپرده شد. «همه رفتند و ما مانديم، ما مى‌رويم تا همه بمانند.»؛ اين آخرين پيام او بود. نه امتناع از پذيرش در بيمارستان و نه فشارهای نهادهای امنیتی براى تغيير هويت او، نتوانست يادش را در غبار فراموشى پنهان كند. او فرزند صادق اين خاک بود و تا ابد، دانشجوى ممتاز كلاس شجاعت باقى خواهد ماند. راهت پر نور امیرحسین اسدیان الیگودرزی.