Javad Sepahian

PhD student in clinical psychology, shot by Islamic Republic security forces during protests in the Vakilabad area of Mashhad on 19 Dey; severely injured and after several days in a coma in a medical facility, died from his wounds. His parents and sister had died 16 years earlier in a car accident.

جواد سپاهیان، متولد ۱۸ آبان ۱۳۷۱ و اهل مشهد بود. دانشجوی دکترای روان‌شناسی بالینی بود و سال‌های زیادی از زندگی‌اش را صرف تحصیل و فعالیت در حوزه‌ی روان‌شناسی و روان‌درمانی کرده بود. دوستان و هم‌دانشگاهی‌هایش از شوخی‌ها و شیرین‌زبانی‌هایش بسیار گفته‌اند. با دوستانش کل‌کل می‌کرد، سوار ماشین می‌شدند و دوری می‌زدند؛ اما در کنار این لحظه‌های خوش، با آن‌ها درباره‌ی روان‌شناسی هم بحث می‌کرد و گفت‌وگوهایی داشت که بعد از رفتنش، دلتنگی برای همان بحث‌ها هم در نوشته‌های دوستانش دیده می‌شود. زندگی جواد از همان سال‌های آغاز جوانی با فقدانی بزرگ گره خورد. حدود ۱۷ سال داشت که پدر، مادر و خواهرش را در یک سانحه‌ی رانندگی از دست داد و از آن خانواده، او و برادرش برای یکدیگر ماندند. جواد سال‌های بعد را با همین فقدان پشت سر گذاشت و مسیر زندگی‌اش را ادامه داد؛ کار کرد، درس خواند و تحصیلاتش را تا مقطع دکتری پیش برد. تصاویر باقی‌مانده، گوشه‌ای از سال‌های کار او را نیز نشان می‌دهد. در برخی از عکس‌ها که جواد در آن‌ها جوان‌تر به نظر می‌رسد، روی داربست ایستاده و مشغول آینه‌کاری سقف و دیوار ساختمان است؛ کاری که برادرش در زمینه‌ی تزئینات داخلی ساختمان انجام می‌داد و جواد نیز دست‌کم در مقطعی همراه او بوده است. از آخرین تولد جواد نیز ویدئویی باقی مانده است. برادرش و دو نفر از دوستانش با یک کیک غافلگیرش می‌کنند. وقتی کیک را مقابلش می‌گیرند، لحظه‌ای جا می‌خورد و با تعجب واکنش نشان می‌دهد. آن روز جواد ۳۳ ساله شده بود؛ در مقطعی از زندگی قرار داشت، که به پایان تحصیلاتش نزدیک می‌شد و برای سال‌های پیش رو برنامه داشت. یکی از دوستانش بعدها، وقتی از آرزوهای ناتمام او نوشت، از ماشین تازه‌ای یاد کرد که هنوز یک سال هم سوارش نشده بود و از کت‌وشلوار دامادی‌ای که می‌خواست روزی بپوشد. روز جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در مشهد، جواد در منطقه‌ی وکیل‌آباد هدف شلیک نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله‌ی جنگی به او اصابت کرد و به‌شدت مجروح شد. او را به بیمارستان رساندند و به کما رفت. پس از حدود ۱۰ روز کما، بر اثر جراحات ناشی از اصابت گلوله جان باخت. خبر جان‌باختن جواد به‌سرعت به همه‌ی دوستان و آشنایانش نرسید و شماری از آن‌ها با فاصله از مرگ او باخبر شدند. روشن نیست این تأخیر تا چه اندازه به محدودیت در اطلاع‌رسانی مربوط بوده است، اما یکی از دوستانش بعدها خطاب به جواد نوشت: «جواد، تازه همه فهمیدن که تو هم نیستی رفیق.» دوستان جواد هر کدام بخشی از او را به یاد آورده‌اند؛ یکی او را «خوش‌قلب و مهربان» خوانده، دیگری «شریف و بامعرفت». اما تصویری که بارها در میان خاطراتشان تکرار می‌شود خنده‌های اوست. یکی از هم‌دانشگاهی‌هایش جواد را این‌گونه به یاد آورده است: پسری که خنده از روی لبش محو نمی‌شد و با حرف‌ها و شیرین‌زبانی‌هایش، هر کس کنارش بود را هم می‌خنداند.