Mehdi Mohammadzadeh

من مهدی محمدزاده هستم، اهل مشهد. من در روز ۱۹ دی‌ ۱۳۸۱ به دنیا آمدم. کودکی بودم خندان و دوست‌داشتنی، با چشمانی درشت و سبز. کودکی‌ام مانند خیلی از کودکان این سرزمین گذشت؛ میان بازی، خنده و رؤیاهای کوچک و شیرین. آن روزها دنیا برایم ساده‌تر بود و آینده، دور و بی‌انتها به نظر می‌رسید. مثل هر کودکی، بزرگ شدن را انتظار می‌کشیدم، بی‌آن‌که بدانم سهم من از بزرگ‌سالی چقدر کوتاه خواهد بود. سال‌ها گذشت، من بزرگ شدم و رؤیاهایم نیز با من قد کشیدند. کم‌کم یاد گرفتم برای ساختن آینده‌ای که می‌خواهم، باید تلاش کنم. از نوجوانی آشپزی را دوست داشتم و در این حرفه استعداد خاصی داشتم. آرزو داشتم روزی رستوران خودم را باز کنم. در رستورانی شروع به کار کردم. کارم آشپزی بود. ساعت‌های زیادی از روزم را با لباس آشپزی و پیش‌بند، میان گرمای آشپزخانه می‌گذراندم. این کار را با عشق انجام می‌دادم. گاهی مجبور بودم دو شیفت کار کنم. من از خستگی، خسته نمی‌شدم، چون امید داشتم؛ امید به روزهای بهتر. می‌خندیدم و برای روزهایی که هنوز نیامده بودند، رؤیاهای زیبایی می‌بافتم تا شاید روزی بر تن واقعیت کنم. من حاضر بودم بیشتر هم کار کنم تا خواسته‌هایم را فراهم کنم؛ خواسته‌هایی که شاید در هر کشور آزادی، با یک شیفت کار به‌راحتی دست‌یافتنی باشد. ولی هرچه زحمت می‌کشیدم، تورم و گرانی هم بیشتر می‌شد. شرایط به حدی طاقت‌فرسا بود که با آمدن زمستان، اعتصابات در شهرهای مختلف کشور شروع شد. در برخی از شهرها، اعتراضات خیابانی هم شکل گرفته بود. اعتراضات در مشهد هم کم‌وبیش داشت جان می‌گرفت. آن روزها فراخوانی آمده بود که مردم را به همکاری و مشارکت در اعتراضات خیابانی بدون خشونت دعوت کرده بود. هیجانی بی‌سابقه در میان مردم به وجود آمده بود. من هم هیجان‌زده بودم و مشتاق. به این باور رسیده بودم که تنها راه نجات ما از دست این حکومت استبدادی، از خیابان می‌گذرد. من هم می‌خواستم آزادی را حس کنم، نه فقط ببینم. برای من و هم‌نسل‌هایم، آزادی فقط مجازی بود و با اینترنت وصل می‌شد و ما دنیایی را می‌دیدیم که انسان‌ها در آن آزادانه سخن می‌گفتند، هرچه دل‌شان می‌خواست می‌پوشیدند و رسیدن به حداقل‌های زندگی خیلی برایشان سخت به نظر نمی‌رسید. تصمیم گرفتم که روز ۱۹ دی، که تولدم هم بود، به خیابان بروم. من می‌دانستم که صدا زدن آزادی می‌تواند به قیمت جانم تمام شود، ولی من نمی‌خواستم فقط یک نظاره‌گر باشم. خیابان‌ها مملو از جمعیت بود. ما غیر از صدایمان، سلاح دیگری نداشتیم، پس هم‌صدا شدیم. از تنها ناجی ایران می‌گفتیم و یک‌صدا آزادی را فریاد می‌زدیم تا شاید صدایمان به گوش‌های سنگین حاکمان برسد. در هم‌صدایی، شوقی بود که تا آن روز حس نکرده بودم. تاریکی شب با امید روشن شده بود و پیروزی در افق سوسو می‌زد. باورم نمی‌شد که آزادی چقدر نزدیک است. با خود گفتم آزادی ایران بهترین هدیه تولد زندگی‌ام خواهد بود. سال‌ها خواهم گفت تولد ایران آزاد با روز تولد من یکی است و جشن خواهم گرفت. چه معصومانه بی‌خبر بودم از آن‌چه انتظارم را می‌کشید. آن شب، تیر نیروهای سرکوب، ضحاک زمانه، جان مرا در خیابان گرفت و من در روز تولدم از این دنیا رفتم. ۱۹ دی هم آغازم بود و هم پایانم.۲۳ سال برای زندگی خیلی کم است؛ برای دیدن تمام آرزوها، برای ساختن آینده، برای تجربه کردن آن‌چه انتظارم را می‌کشید. شاید مرا در یک عکس ببینید؛ جوانی با لباس آشپزی و دست‌هایی که روی سینه‌اش گره خورده‌اند. اما من فقط همین یک قاب نبودم. پشت این عکس، یک زندگی بود؛ خانواده‌ای که منتظر بازگشتم بودند، خواهری که هنوز در غم من می‌سوزد، دوستانی که خنده‌هایم بین آن‌ها خالی است و آینده‌ای که قرار بود روزی به آن برسم. من رفتم، اما نامم را از یاد نبرید؛ من هم روزی میان شما زندگی می‌کردم، کار می‌کردم و برای آینده‌ام رؤیا داشتم، ولی آزادی میهنم را هنوز هم از جانم بیشتر دوست دارم.