Sajjad Ghaderi

سجاد قادری متولد سال‌های دور از این روزهای سخت بود؛ بیست‌وهفت بهار از عمرش گذشته بود، اما دلی داشت به وسعت یک عمر مهربانی. اصالتاً اهل روستای موشک در کوهسرخ مشهد بود، اما ساکن مشهد بود و از همان کودکی بین سادگی روستا و سختی‌های شهر بزرگ شده بود. دیپلم تربیت بدنی گرفته بود، اما زندگی راه دیگری پیش پایش گذاشته بود. صبح‌ها به کنف‌کاری می‌رفت، شب‌ها کنار دو برادرش در مغازه‌ی کوچکی مشغول سیم‌پیچی موتورهای الکتریکی و ابزار صنعتی می‌شد؛ مغازه‌ای در محدوده‌ی بلوار توس، توس ۴۱. دست‌هایش پینه بسته بود از کار، اما دلش هنوز نرم و پر از رحم بود. یکی از آشنایانش از او یک خوبی پنهان به یاد می‌آورد که خودش کمتر از آن حرف می‌زد: کفش‌ها و لباس‌های خودش را، بی‌آنکه کسی بفهمد، به کسانی می‌داد که لازم داشتند و امکان خرید نداشتند. وقتی پدرش نگران می‌شد و می‌گفت «پسرم، خودت چه می‌پوشی؟»، سجاد فقط لبخند می‌زد و می‌گفت: «بابا، خدا بزرگه، باز می‌خرم.» طاقت نداشت غم را در چشم پدر و مادرش ببیند. دلش برای بچه‌ها می‌تپید، برای حیوان‌های خانگی کوچه، برای هر موجود بی‌پناهی. آن‌هایی که او را می‌شناختند می‌گویند همیشه می‌خندید، بمب خنده بود، می‌گفتند، انگار غصه در وجودش جایی نداشت. اما در دل این جوان خندان، حسی از عدالت‌خواهی هم بود. وقتی فراخوان اعتراضات به گوشش رسید، سجاد هم مثل بسیاری دیگر، تصمیم گرفت پاسخ مثبت بدهد. در هجدهم دی‌ماه، پا به خیابان گذاشت، نه از سر خشم کور، بلکه از همان دلی که همیشه طرف مظلوم و بی‌پناه بود. همان شب، دختر عمویش نگران حالش با او تماس گرفت و از او خواست به خانه برگردد. سجاد در آخرین پیام صوتی زندگی‌اش، با همان آرامش همیشگی‌اش گفت: «میگن آبجی جان، زندگی هر کس از قبل نوشته شده.» او همراه چند تن از آشنایانش به اعتراضات پیوست، اما در میانه‌ی راه، در حوالی فلکه‌ی تلویزیون مشهد، در جریان اعتراضات مردمی ناپدید شد. از همان شب، خانواده‌اش با مراجعه به کلانتری‌ها، بیمارستان‌ها و سردخانه‌ها در جست‌وجوی فرزندشان بودند، اما هیچ اطلاعی از سرنوشت او به دست نمی‌آوردند. هفده روز، در بیم از دست دادنش و در عین حال با امیدی شکننده به این‌که شاید فقط بازداشت شده باشد، به دنبال او گشتند؛ هفده روز کشنده و نفس‌گیر. سرانجام در پنجم بهمن، پیکر او را در حالی که کفن‌پیچ شده بود به خانواده‌اش تحویل دادند. مأموران حکومتی به خانواده گفتند که او در همان تاریخ هجدهم دی، جان باخته است. پیکر سجاد در آرامستان بهشت رضوان، بلوک ۱۰، ردیف ۳۸، قطعه ۱۰۸، به خاک سپرده شد. او دیگر در میان ما نیست، اما یادش در دل کسانی که کفش‌هایش را پوشیدند، در خنده‌ی کودکانی که دوستشان داشت، در خاطره‌ی خانواده‌اش، و در آخرین جمله‌ای که برای دخترعمویش فرستاد، زنده می‌ماند. روحش شاد و یادش جاودان.