Mohsen Abbasi

محسن عباسی، جوانی ۲۱ ساله و اهل روستای قوچان در چهارمحال و بختیاری بود؛ جوانی که زندگی‌اش در نجف‌آباد جریان داشت و هنوز فرصت زیادی برای ساختن آینده‌ای که در ذهن داشت، پیش رویش بود. محسن فرزند دوم خانواده بود و دو برادر داشت؛ حسن، برادر بزرگ‌تر ۲۴ ساله، و حسین، برادر کوچک‌تر ۱۶ ساله. خانواده پس از پایان دوره‌ی راهنمایی محسن، به دلیل نبود دبیرستان در روستا، برای ادامه‌ی تحصیل و یافتن شرایط مناسب‌تر برای کار و زندگی به نجف‌آباد مهاجرت کردند؛ شهری که حدود یک ساعت با زادگاهشان فاصله داشت. محسن و حسن در نجف‌آباد در کنار تحصیل، مشغول کار شدند. محسن به کافه‌داری علاقه داشت و در بازار نجف‌آباد کافه‌ای کوچک به نام «TITI» را اداره می‌کرد. رویایش این بود که روزی مغازه‌ای شیک و مستقل برای خودش داشته باشد و بتواند پاستافروشی راه بیندازد. کار اما همیشه آسان نبود؛ دشواری‌های همکاری با صاحب مغازه، بهانه‌گیری‌ها و کرایه‌ی سنگین، بارها او را تحت فشار قرار داده بود. با این حال، محسن همچنان برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد. دوستانش او را جوانی خوش‌رو، خوش‌خنده و مهربان توصیف کرده‌اند؛ کسی که به شعر و هنر علاقه داشت و از زندگی و آزادی حرف می‌زد. خانواده نیز از روحیه‌ی آرام و اخلاق خوش او یاد می‌کنند؛ جوانی که حضورش در خانه، در میان دو برادر و مادربزرگی که سال‌ها با خانواده زندگی کرده بود، حضوری پررنگ و جدانشدنی بود. پدر و مادر محسن از کوه‌نوردان حرفه‌ای بودند و گاهی او نیز در سفرها، همراهشان می‌شد. پدرش از آخرین سفر مشترکشان به کرمان یاد می‌کند؛ سفری که حدود دو هفته پیش از دی‌ماه برای کار انجام داده بودند و بعدها به یکی از آخرین خاطرات مشترک پدر و پسر تبدیل شد. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، نجف‌آباد به یکی از صحنه‌های خونین سرکوب اعتراضات تبدیل شد. با گسترش تجمع‌ها در خیابان‌های شهر، نیروهای امنیتی و انتظامی در نقاط مختلف مستقر شدند و به سوی معترضان تیراندازی مستقیم کردند. تیراندازی در محدوده‌ی کلانتری ۱۲ و اطراف فرمانداری نیز ادامه داشت و در جریان آن، شماری از مردم در خیابان‌ها هدف گلوله قرار گرفتند؛ برخی زخمی شدند و برخی جان خود را از دست دادند. همان شب در جریان انقلاب شیر و خورشید در نجف‌آباد، زندگی محسن در خیابان پایان یافت. بنا بر روایت یک شاهد عینی، گلوله‌ای از پشت به او اصابت کرد و قلبش را شکافت. محسن در همان لحظه بر اثر شدت جراحت جان باخت و پیکرش به سردخانه‌ی بیمارستان منتظری نجف‌آباد منتقل شد. خانواده و نزدیکانش که از سرنوشت او بی‌خبر بودند، تا سپیده‌دم در شهرهای اطراف به دنبال او گشتند. سرانجام پدر، با احتمال اینکه او در بیمارستان منتظری نجف‌آباد باشد، به همراه یکی از دوستانش، به آن‌جا رفت؛ همراه، اجازه‌ی ورود پیدا نکرد و پدر محسن به‌تنهایی، داخل سردخانه شد تا پیکر بی‌جان پسر را شناسایی کند. بعد از شناسایی، پاهایش سست شد و بی‌جان و بی‌رمق، نمی‌توانست قدم بردارد که دوستش، مهدی، از بالای نرده‌های بیمارستان به کمکش شتافت. صبح ۱۹ دی، خانواده و نزدیکان محسن پیکرش را از بیمارستان تحویل گرفتند و به زادگاهش، روستای قوچان، بازگرداندند؛ جایی که همان روز در آن، به خاک سپرده شد. نام محسن در کنار ده‌ها جان‌باخته‌ی دیگر نجف‌آباد، در آن روزها آمده است. اکنون برای پدر و مادر، دیگر خبری از سفرهای کوهستانی و همراهی‌های خانوادگی نیست. مادربزرگی که سال‌ها با محسن زیر یک سقف زندگی کرده بود، نوه‌اش را از دست داده و دو برادرش، حسن و حسین، برادری عزیز را. زندگی محسن عباسی، میان خیابان‌های نجف‌آباد، با شلیک یک گلوله پایان یافت، همچون هزاران هم‌میهن که فریاد آزادی‌خواهی‌شان برای حکومت تحمل‌ناپذیر بود.