Sayna Nezamdoust

صدای لالایی مادرم تو گوشم داره می‌پیچه، همون آهنگ بچگی‌هام، همونی که وقتی خوابم نمی‌برد موهام‌و نوازش می‌کرد و زمزمه می‌کرد: من همونم که یه روز می‌خواستم دریا بشم می‌خواستم بزرگ‌ترین دریای دنیا بشم آرزو داشتـم برم تا به دریا برسم شب و آتیش بزنم .... آخ مامان آتیش گرفته وجودم، یه جایی از کمرم داره می‌سوزه .... این داغیِ ناگهانی، شبیه به هیچ‌کدام از موانعی نیست که در میدان سوارکاری سینه به سینه‌شان می‌شدم. من بیست‌ودو خرداد سال ۱۳۷۹ به دنیا آمدم تا در این ۲۵ سال، تمام هستیِ زنی باشم که حالا دارد در تاریکی فریاد می‌کشد. روزگار با ما مدارا نکرد؛ اما ما با همان دست‌های خالی، شادترین خواهربرادرهای دنیا بودیم، دوشادوش هم، فراتر از نسبت کلیشه‌ایِ مادر و فرزندی. من تنها نان‌آورِ آن خانهٔ کوچک بودم و برای این‌که بتوانم هزینهٔ روزهای پرش با اسب را جور کنم و به جای هشت جلسه، شانزده بار در ماه روی زین بنشینم، هرگز به خستگی باج ندادم. بعد از ساعت‌ها رانندگی در اسنپ و فروختن آب‌انار در سوزِ کنار خیابان، امشب با شکمی گرسنه آمدم تا نگذارم تنهایی به خیابان بیایی. گفتی خسته‌ای و کار داری، اما من اصرار کردم که لباس بپوشی. حالا سربی که از پشت، اندام‌های ظریفم را در هم شکست، تمام آن رویاهای سپید دندان‌پزشکی و کتاب‌های کنکور را در هیاهوی بلوار رجایی غرق در خون کرده است. بدنی که تنها چهل‌و‌نه کیلوگرم وزن داشت، تابِ این حجم از خشونتِ جنگی را نداشت. در میان وحشت و مسدود بودن کوچه‌ها، دستان غریبه‌ای بندِ کفشش را باز کرد تا رانم را ببندد. تو خیال کردی که من روی شانه‌هایشان بی‌هوش شده‌ام، اما واقعیت این بود که من در همان دقیقه‌های اول، در آغوش خودت تمام کرده بودم. وقتی در درمانگاه پیراهنم را بریدند و نشانهٔ تیر تک‌تیرانداز را بر کمرم دیدی، قلبم متوقف شده بود. بیست دقیقه تلاشِ کادر درمان و بیست دقیقهٔ دیگر احیا در بیمارستان ثانویه، همگی تلاش برای بیدار کردن دختری بود که خیلی قبل‌تر دچار مرگ مغزی شده بود. روز نوزدهم دی‌ماه، وقتی مرا در خاک بهشت‌علی پناه دادی، حامیِ حیوانات بودنت را به کمال رساندی. آن لقمهٔ دست‌نخورده‌ای را که شبِ قبل برای من پیچیده بودی و در ماشین جا مانده بود، به سگِ شیردهی دادی که به استقبال آمبولانسم آمده بود. به او گفتی که جگرگوشه‌ات را به مهربانیِ او و فرشته‌های این دشت می‌سپاری. حالا آرام بگیر مامان؛ آن سگ‌ها هر روز بر مزارم می‌نشینند، چون می‌دانند رفیقِ بی‌زبانشان این‌جا خوابیده است. من از پیانو، گیتار و سنتور خداحافظی کردم، اما نغمهٔ من هرگز اسیرِ گندابِ فراموشی نخواهد شد؛ من همان دریایم که از وسعتِ خاک گذشته است.