Mohammad Reza Ghorbani

Killed on 18 Dey 1404 in Shahin Shahr, Isfahan. The text indicates he was killed during protests or gatherings, with reference to use of lethal weapons against unarmed individuals during assembly or protest being against principles of proportionality, necessity and legitimacy of use of force.

او فقط تک‌فرزند خانواده نبود؛ تک بود، شیر بود، مثل نوری می‌درخشید که به خانه‌ی پدر و مادرش در شاهین‌شهر گرما می‌بخشید. محمدرضا قربانی، نوجوان ۱۸ ساله‌ای که گرچه در دل کوچکش غم‌های پنهان فراوان داشت، اما لبخند هرگز از لبانش محو نمی‌شد. پر از انرژی، بخشنده، خوش‌برخورد و دست‌به‌خیر بود؛ از آن آدم‌هایی که همه دوستش داشتند. در کنار مغازه‌ی پدرش مرغ‌فروشی کوچکی داشت. گربه‌ای خیابانی داشت به اسم سیا که سهمش از دنیا را از دست‌های پربرکت محمدرضا می‌گرفت. سیا به صدای هیچ‌کس جز او واکنش نشان نمی‌داد. کافی بود محمدرضا با آن لحن مهربانش بگوید «سیا»، تا گربه سراسیمه به سمتش بدود. وابستگی‌شان غریب بود. از تتوی روی دستش بگویم؛ محمدرضا نقش ققنوسی را روی دستش تتو کرده بود. بالای آن ققنوس، اسم پدر و مادرش حک شده بود. بارها به همه گفته بود: «من طاقت ندارم زودتر از مامان و بابا بمیرم؛ برای همین اسم‌شون رو با خودم می‌برم زیر خاک.» و چقدر زود تعبیر شد این بی‌طاقتی. شب ۱۸ دی‌ماه رسید. محمدرضا در شاهین‌شهر غوغایی به پا کرده بود. مردم خسته از زنده ماندن، برای «زندگی کردن» یکپارچه و متحد به خیابان‌ها آمده بودند و رو به جلو پیش می‌رفتند. شجاعت جمعیت آن‌قدر بالا بود که به پایگاه بسیج نزدیک شده بودند، اما پاسخ این شجاعت گلوله بود. محمدرضا، به همراه دوستش به سمت خیابان فردوسی، جایی که شلوغ تر بود، رفت. از جایی که دید نداشت، از بالادست، تک‌تیراندازی سنگ‌دل و کفتارصفت شلیک کرد. تیر از کمر محمدرضا وارد شد و از شکمش بیرون زد. در میان هیاهو و خون، وقتی داشتند پیکر نیمه‌جانش را به بیمارستان می‌بردند، با همان نفس‌های آخرش به اطرافیان گفت: «به مامانم بگید پسرش شیره... پسرش شیره...». بعد از آن، جهانِ خانواده تاریک شد. پدر و مادر سراسیمه و بی‌قرار، تمام خیابان‌ها و بیمارستان‌ها را زیر پا گذاشتند تا سرانجام در بیمارستان گلدیس با پیکر بی‌جان تنها فرزندشان روبه‌رو شدند. هشت روز طول کشید تا اجازه دهند پسرشان را در آغوش بکشند. در این هشت روز، به دلیل تورم شدید، پیکرش دیگر قابل شناسایی نبود؛ محمدرضا را نه از چشم‌های مهربانش، که از همان تتوی ققنوس روی دستش شناختند؛ همان اسمی که قول داده بود با خود به زیر خاک ببرد. با رفتن محمدرضا، برکت، عشق، امید و زندگی از آن خانه کوچ کرد و سیاهی تمام خانه را گرفت. حتی «سیا» هم طاقت نیاورد؛ گربه‌ی باوفای مغازه، تنها سه روز بعد از جاویدنام شدن محمدرضا، دوری‌اش را تاب نیاورد و مرد. حالا مدت‌ها پس از آن روز، مادر هنوز هم در خلوت خود، به دنبال محمدرضای جوانش در خیابان فردوسی می‌گردد؛ دنبال شیری که نام مادرش را با خود به خاک سپرد.