Yalda Mohammadkhani

گویی بار دیگر گردآفرید در کالبدی جدید جان گرفته بود، اما این گردآفرید نوجوان نه شمشیری در دست داشت و نه زرهی فولادین بر تن. یلدای ۱۶‌ساله فقط وام‌دار شجاعت و جسارت گردآفرید بود. در شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، حضور گسترده‌‌ی مردم ایران در خیابان‌ها، از هر کوی و برزن و از هر قوم و طایفه و سن‌وسالی، دیدنی بود. مردم سرتاسر ایران به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی درود فرستادند و به خیابان آمدند. یلدا محمدخانی میان آن جمعیت بود. او برای تحقق آرزوهایش و بال گرفتن در ایران آزاد به معترضان پیوست. با جسارت خود را به صف اول رساند و هم‌صدا با جمعیت فریاد اعتراضی سر می‌داد. پس از حضور گسترده و بی‌سابقه‌ی مردم ایران، به‌خصوص در ساعات اولیه‌ی ۱۸ دی، نیروهای نظامی، امنیتی و تمام گردان‌های سپاه پاسداران با تمام توان و ادوات نظامی خود به مردم حمله‌ور شدند و کشتاری بی‌سابقه را رقم زدند. در شب بعد، ۱۹ دی‌ماه، انتظار حضور جمعیت کمتری می‌رفت، اما مانند شب قبل، رود خروشان مردم، سد ترس را ویران ساخت و باز تیرهای جنگی مزدوران به جان‌های مردم نشستند. یلدای فردیس در صف اول بود که ماشین کشتار شروع به کار کرد. فریاد دردآگین او توجه یکی از هم‌رزمانش را جلب کرد و آن فرد برای کمک به یلدا اقدام کرد. ابتدا فکر می‌کردند که فقط به پای یلدا شلیک شده است. آن فرد در میان ازدحام جمعیت تلاش کرد یلدا را از تیررس نیروهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی دور کند، اما لحظاتی بعد، ابعاد فاجعه آشکار شد. خیسی دست‌های فردی که به یلدا کمک می‌کرد، اولین هشدار بود و مایع زرد‌رنگی که بر انگشتانش نشسته بود، از شدت جراحات وارده حکایت داشت. گلوله‌ها تنها به پای یلدا اصابت نکرده بودند. گردن، پشت و پهلوی او نیز هدف قرار گرفته بود و پیکر نوجوانش در چندین نقطه آسیب دیده بود. دیگر زمان چندانی باقی نمانده بود. تنها فرصتی کوتاه وجود داشت تا او را به آغوش خانواده‌اش برسانند. یلدا همان شب در آغوش مادرش جاودانه شد. یلدا محمدخانی یکی از کودکان و نوجوانانی بود که در شب‌های هجدهم و نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست دادند. یلدا آرزو داشت در آینده به یک انیماتور حرفه‌ای تبدیل شود و نام خود را با افتخار بر آثارش ثبت کند، اما سرنوشت فرصت تحقق آن رؤیا را از او گرفت. تصاویر و ویدئوهای به‌جامانده از او، شور زندگی، انرژی و لبخندی را روایت می‌کنند که مرگ نتوانست آن‌ها را از حافظه‌ی اطرافیانش پاک کند. جسم یلدا در آغوش خاک بهشت علی آرام گرفت و آرامگاه او محراب عبادت پدرش شد؛ آرامگاهی که با گل‌های سفید و پاپیون‌های آبی آراسته شده است. هر گوشه‌ی آن نشانی از عشق، دل‌تنگی و آرزوهای کسانی را در خود دارد که او را دوست داشتند. آخرین لباسی که بر تن داشت، به یادگاری تلخ از آن شب تبدیل شد؛ یادگاری‌ای که شدت جراحات واردشده به پیکر ظریف او را بازگو می‌کند. جای ۹ گلوله تا ابد باقی خواهد ماند. شماره‌ی ۱۸۷، شماره‌ی کاور سیاه‌رنگی بود که پیکر یلدا در آن به خانواده‌اش تحویل داده شد؛ شماره‌ای که به بخشی جدایی‌ناپذیر از خاطره‌ی آن شب و فقدان یلدا تبدیل شد. مراسم چهلم یلدا، در نگاه بسیاری از حاضران، بیش از آنکه به یک آیین سوگواری شباهت داشته باشد، یادآور جشنی بود که هرگز برگزار نشد؛ جشنی برای زندگی، جوانی و آرزوهای او. دوستان، بستگان و آشنایانش از دختری سخن می‌گویند که زندگی را دوست داشت، پرانرژی بود و برای آینده‌ی خود برنامه‌های بسیاری داشت. فیلم‌ها و تصاویر به‌جامانده از او، لبخند زیبایش را برای همیشه در حافظه‌ی جمعی کسانی که او را می‌شناسند ثبت کرده‌اند.