Saman Yousefi

این جمله منتسب به جوانی از محلهٔ فلاح تهران است. نام محلهٔ فلاح بارها در شبکه‌های مختلف خبری و اجتماعی، پس از وقایع ۱۸ و ۱۹ دی، شنیده شده است. ساکنان جنوب غرب تهران نام محلهٔ فلاح را به خاطر وجود جوانان شجاعش با افتخار به زبان می آورند. سامان یوسفی یکی از همین جوانان بود. او ۲۴ سال داشت و پس از گرفتن دیپلم شروع به کار کرد. سامان در شرکت کاترپیلا، که در حوزهٔ قطعات ماشین‌سنگین فعال بود، کار می‌کرد. او اهل ورزش بود. در منابع و روایت‌های منتشرشده از او، شجاعت، پررنگ‌ترین خصیصه‌اش ذکر شده و این خصلت را شب ۱۸ دی‌ماه به نمایش گذاشت. هم‌زمان با اوج‌گیری اعتراضات مردمی ایران در شب ۱۸ دی، او به خیابان آمد. در ساعات اولیهٔ یورش نیروهای سرکوب حکومتی، او جزو اولین فرزندان ایران بود که جانش را گرفتند. او همان کسی بود که صدایش در خیابان دکتر اقبالِ امامزاده حسن پیچید و فریاد می‌زد: «از هم جدا نشید، تنها گیرمون بیارن از بین می‌برنمون.» اما خودش پیش‌قراول مردم معترض شد، تا جایی که فریادهای دیگران را که از او می‌خواستند جلو نرود، نشنید و به سمت نیروهای حکومتی حرکت کرد. سلاح سامان، فریادش، شجاعتش، عشقش به ایران و همدلی با هم‌میهنانش بود، سلاحی که ترس را چنان بر نظامیان حکومتی چیره کرد که او را تنها میان خود دوره کردند، با شوکر و گاز اشک آور به او حمله کردند و در آخر با ضربات باتوم و قنداق تفنگ او را آماج ضربات شدید قرار دادند. ضرباتی که سر او را هدف قرار داد، نهایتاً سامان را به آغوش مرگ روانه کرد. خانواده، پس از مطلع شدن از آسیب‌دیدگی سامان، در ساعت ۹ شب خود را به او رساندند، اما با پیکر غرق در خون او مواجه شدند. شدت آسیب به‌واسطهٔ شوکر در حدی بود که دستانش در حالت انجماد و قفل‌شدگی قرار گرفته بود. سرخی چشمانش، که گویی به خون نشسته بود، از میزان حجم استفاده‌شده از گاز اشک‌آور سخن می‌گفت و پیکری که بر زمین محلهٔ امامزاده حسن افتاده بود، شاهدی بر ضربات شدید و متعدد باتوم و قنداق تفنگ به پشت سر او بود. در میان آن هیاهو، که با شنیدن صدای شلیک گلوله و دیدن انسان‌هایی که زخمی یا کشته می‌شدند همراه بود، خانواده او را به ماشین منتقل کردند. ازدحام مردم در خیابان‌ها و حملهٔ نیروهای نظامی به مردم، باعثِ ساعت‌ها سرگردانیِ خانوادهٔ او در خیابان‌ها شد. آن‌ها در ساعت ۱۲ شب، پس از سه ساعت، پیکر سامان را به بیمارستان ضیاییان بردند تا بتوانند جواز فوت دریافت کنند، اما پس از صدور جواز فوت و با وجود حضور خانواده، پیکر او به خانواده تحویل داده نشد و آن را روانهٔ سردخانه کردند. صبح روز بعد، پیکر سامان مفقود شده بود. پیگیری‌های پی‌درپی و جست‌وجوها به مدت ٣ روز ادامه داشت. در طی این مدت، روزانه باید به مکان‌های مختلف مراجعه می‌کردند و در میان تعداد زیادی از پیکرهای جاویدنامان ایران به دنبال پیکر او می‌گشتند. نهایتاً بعد از ٣ روز، به‌واسطهٔ شخص سومی توانستند پیکر او را تحویل بگیرند. هدفِ پنهان‌کاریِ دولتی این بود که جنازهٔ او را به صورت مخفیانه و در مکانی نامعلوم دفن کنند که با پیگیری خانواده موفق نشدند. سرانجام در تاریخ ۲۳ دی‌ماه، مراسم خاک‌سپاری سامان یوسفی انجام شد. پیکر پاکش را در بهشت‌زهرای تهران به خاک سپردند. مراسم خاک‌سپاری و چهلم این جوانِ خیابان فلاح، پرشور و با حضور گستردهٔ مردم برگزار شد و با وجود تمام فشارها بر خانواده، آن‌ها راضی به پذیرفتن عنوان شهید برای او نشدند. یکی از دوستانش دربارهٔ او در شبکه‌های اجتماعی اینگونه نوشت: «نگذارین خونش پایمال بشه. مگه نمی‌گفتین بچه‌های فلاح عشق هستند؟ سامان بچهٔ فلاح بود، به نامردی کشتنش.»