Bahram Yousefi

جاویدنام بهرام یوسفی، 29 ساله، اصالتاً اهل اراک و ساکن تهران بود. بهرام، پدری بود که تمام زندگی و دغدغه‌اش در پسرش خلاصه می‌شد. بزرگ‌ترین آرزویش دیدن آینده فرزندش بود و برای ساختن آن آینده، بی‌وقفه تلاش می‌کرد. او اصالتاً اهل اراک بود، اما در تهران زندگی می‌کرد. بهرام در بازار بزرگ تهران مغازه فروش پوشاک کودک داشت و در کنار آن، یک واحد تولیدی پوشاک کودک را نیز اداره می‌کرد. نزدیکانش می‌گویند بخش بزرگی از زندگی او صرف کار، تلاش و تأمین آسایش خانواده‌اش می‌شد. مردی زحمتکش که همه توان خود را برای…

بهرام، پدری بود که تمام زندگی و دغدغه‌اش در پسرش خلاصه می‌شد. بزرگ‌ترین آرزویش دیدن آینده فرزندش بود و برای ساختن آن آینده، بی‌وقفه تلاش می‌کرد. او اصالتاً اهل اراک بود، اما در تهران زندگی می‌کرد. بهرام در بازار بزرگ تهران مغازه فروش پوشاک کودک داشت و در کنار آن، یک واحد تولیدی پوشاک کودک را نیز اداره می‌کرد. نزدیکانش می‌گویند بخش بزرگی از زندگی او صرف کار، تلاش و تأمین آسایش خانواده‌اش می‌شد. مردی زحمتکش که همه توان خود را برای آسایش خانواده و ساختن آینده‌ای بهتر برای فرزندش به کار گرفته بود. در روز ۱۸ دی‌ماه، بهرام یوسفی در نازی‌آباد تهران هدف شلیک گلوله جنگی قرار گرفت و گلوله‌ای که به قلبش اصابت کرد، زندگی او را برای همیشه خاموش ساخت. همسرش در روایت آن شب تلخ می‌گوید که حدود ساعت دو بامداد، دوستان بهرام با خانواده تماس گرفتند و خبر دادند که دست او تیر خورده و به بیمارستان منتقل شده است. خانواده با نگرانی خود را به بیمارستان هفت‌تیر تهران رساندند. همسر بهرام می‌گوید: «اورژانس را خون برداشته بود. تمام بیمارستان را زیر و رو کردم. فقط بخش مراقبت‌های ویژه را ندیده بودم. به همه التماس می‌کردم که اجازه بدهند وارد شوم، چون شنیده بودم یک نفر آن‌جاست که کسی سراغش را نگرفته است. بعد از اصرار زیاد اجازه دادند بروم، اما بهرام آن‌جا هم نبود.» یکی از پرستاران به او پیشنهاد کرد به پزشکی قانونی کهریزک مراجعه کند. خانواده تا صبح میان بیمارستان‌ها و مراکز مختلف در جست‌وجوی نشانی از عزیزشان سرگردان بودند. همسرش می‌گوید: «تا صبح همه خانواده گریه می‌کردیم. صبح به کهریزک رفتیم اما پیدایش نکردیم. دوباره به بیمارستان برگشتم. آن‌قدر اصرار کردم تا نگهبان قبول کرد عکس بیماران را نشانم بدهد. بین آن‌ها نبود. بعد گفت عکس جان‌باختگان را ببین. یک ردیف عکس روی صفحه بود. در ردیف دوم، عکس بهرام را دیدم.» او می‌گوید زمانی که پیکر بهرام را شناسایی کردند، هنوز ماسکی که برای پوشاندن چهره‌اش زده بود زیر گلویش قرار داشت. لباس‌هایش را از تنش خارج کرده بودند و گردنبندی را که سال‌ها از گردنش جدا نمی‌کرد نیز برداشته بودند. پیکر او سرانجام در پزشکی قانونی کهریزک شناسایی شد. به گفته همسرش، چند تن از دوستان بهرام او را پس از تیر خوردن به بیمارستان رسانده بودند، اما فضای سرشار از ترس و سرکوب آن روزها باعث شده بود یکی از همراهانش از بیم بازداشت یا برخورد نیروهای امنیتی محل را ترک کنند. مراسم خاک‌سپاری بهرام یوسفی در روستای عنبرته از توابع شازند اراک برگزار شد؛ جایی که امروز آرامگاه او قرار دارد. خانواده و اهالی روستا زیر فشارهای امنیتی ناچار به سکوت شدند. همسرش روایت می‌کند که پیش از مراسم چهلم، از تعدادی از افراد تعهد و امضا گرفته شد که مراسم به تجمع یا اعتراض تبدیل نشود. او می‌گوید: «روستا کوچک بود و همه هم‌دیگر را می‌شناختند. برای این‌که اتفاقی برای دیگران نیفتد، مجبور شدیم سکوت کنیم.» همسر بهرام، با وجود همه این رنج‌ها، از او با افتخار یاد می‌کند و می‌گوید: «بهرام باعث افتخار من است و راهش را ادامه می‌دهم. می‌دانم اگر نامش زنده بماند و همه جا شنیده شود، خوشحال خواهد شد.» نام بهرام یوسفی در کنار نام دیگر جاویدنام‌های ایران ماندگار شده است؛ پدری که رؤیایش دیدن آینده فرزندش بود، اما خود پیش از رسیدن آن روز از خانواده‌اش جدا شد. یادش گرامی و نامش جاوید باد.