Haniyeh Kashani

Died during bloody crackdowns by the Islamic Republic regime, joining the ranks of those who lost their lives for freedom. She was one of thousands of young people who became a victim of state violence and crime with the hope of a free and humane future for Iran.

«بالاخره همه یک روزی می‌میرند و صد سال که بگذرد، دیگر هیچ‌کس سؤال نمی‌کند که دیگران چه بودند و چگونه مردند، پس بهتر است همان‌طور که دلت می‌خواهد زندگی کنی و همان‌طور که دوست داری بمیری.» این نوشته‌ی دختری است که همان‌طور که نوشته بود زندگی کرد؛ آزاد، شاد و بدون ترس. در مشهد، جوانی ۲۱ ساله، مستقل و پر از رؤیا، زندگی‌اش را آرام‌آرام با عشق و امید می‌ساخت. عاشقِ رقص و آواز بود و از ته دل می‌خندید. دختری خوش‌قلب، دلسوز و مهربان که اطرافیانش او را با انرژی، لبخند زیبا و روحیه‌ی امیدوارش به یاد می‌آورند. او با دستانِ هنرمندش در حوزهٔ زیبایی و کاشت ناخن، اهدافش را قدم‌به‌قدم پیش می‌برد و با پشتکار برای ساختن آینده‌ای که آرزویش را داشت تلاش می‌کرد. در آستانهٔ ازدواج و مهاجرت به کشور آلمان، چشم به فردایی روشن دوخته بود و برای آغاز فصلی تازه از زندگی‌اش برنامه‌های بسیاری در سر داشت. ۱۹ دی‌ماه، در آخرین شب زندگی‌اش، وقتی در منطقه‌ی بیهقی وکیل‌آباد مشهد به جمع معترضان پیوست، با دیدن حضور گسترده مردم، دلش سرشار از امید، شادی و باور به پیروزی ملت ایران شد. اما دست سرکوبگران، مهلت دیدن این رؤیا را از او گرفت. هنگامی که برای پناه گرفتن از تیراندازی در حال دویدن بود، از پشت سر هدف گلوله قرار گرفت؛ شلیکی که به سرش خورد و جانِ جوانش را در ۲۱ سالگی گرفت. پیکرِ هانیه در بهشت رضای مشهد به خاک سپرده شد؛ جایی که خانواده‌اش با دختری وداع کردند که فصل‌های بسیاری از زندگی‌اش هنوز نانوشته مانده بود. هانیه کاشانی همان‌گونه که باور داشت زیست و به آن‌چه در دل داشت وفادار ماند و سرانجام جان خود را در راه باورش از دست داد. اگرچه زندگی‌اش در جوانی ناتمام ماند، اما داستان دختری که عاشق زندگی بود، رؤیاهای بزرگی در سر داشت و با نگاهی آزاده به جهان می‌نگریست، همچنان روایت خواهد شد.