Taha Sadeghi Gazni

طاها صادقی گزنی هجده ساله، در تهران به دنیا آمده و ساکن شهرک اندیشه بود. او در هنرستان فنی‌وحرفه‌ای تهرانی‌مقدم شهریار، در رشته‌ی ماشین و ابزار تحصیل می‌کرد و به‌عنوان نصاب تابلو برق کار می‌کرد. طاها در دی‌ماه ۱۴۰۴، در حالی که کمتر از یک ماه تا هجده‌سالگی‌اش باقی مانده بود، در جریان اعتراضات سراسری جان باخت. او از پنج‌سالگی یادگیری زبان انگلیسی را آغاز کرده بود و در دوره‌ی راهنمایی مدرک زبان خود را گرفت. موسیقی نیز بخش مهمی از زندگی‌اش بود. سه‌تار می‌نواخت و به خواندن موسیقی سنتی علاقه داشت. با صدای دورگه‌ی نوجوانی‌اش، در کنار مادرش آواز می‌خواند و آرزو داشت روزی روی صحنه برود؛ زیر نورافکن‌های سالن موسیقی بایستد و مادرش از میان تماشاگران، با غرور اجرای او را تماشا کند. طاها روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با نخستین فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و اعتراضات سراسری، پس از پایان کار به‌جای بازگشت به خانه، به جمعیت معترضان پیوست. آن روز، خیابان‌های شهرک اندیشه شاهد درگیری میان مردم و نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی بود. نیروهای نظامی به‌طور مستقیم به سوی مردم شلیک می‌کردند و معترضان تلاش داشتند مجروحان را از محل درگیری دور کنند و به نقاط امن برسانند. در محدوده‌ی بلوار آزادی، نیروهای نظامی با لباس‌های سبزرنگ و کلاه‌خود مستقر بودند و سلاح‌های ساچمه‌ای خود را آماده می‌کردند. مردم نیز با فریاد و پرتاب سنگ به مقابله با آن‌ها برخاسته بودند. در جریان همین درگیری‌ها، برادر بزرگ‌تر طاها برای یافتن او به خیابان آمد و سرانجام توانست او را به خانه بازگرداند. اما حضور طاها در خیابان به همان شب محدود نماند. شامگاه ۱۹ دی‌ماه، بار دیگر به خیابان رفت و در محدوده‌ی چهارراه میلاد، در میان ازدحام جمعیت و درگیری‌های خیابانی، با مادر و دختری مجروح روبه‌رو شد که در میان هجوم نیروهای سرکوب‌گر گرفتار مانده بودند. طاها برای کمک به آن‌ها وارد چهارراه شد. آن شب، خیابان در دود و آتش و میان شلیک‌های پیاپی گاز اشک‌آور فرو رفته بود. سوزش شدید چشم و پوست، آبریزش بینی و تنگی نفس، نفس کشیدن را دشوار کرده بود. فضای اطراف به‌شدت آزاردهنده بود و دیدن مسیر و تشخیص آنچه در اطراف می‌گذشت، دشوار شده بود. در میان صدای شعارها و فریادها، شلیک گلوله‌ها ادامه داشت. در همین شرایط، گلوله‌ای از پشت به قلب طاها اصابت کرد و از سمت مقابل خارج شد. سپس گلوله‌ی دوم به شکمش برخورد کرد؛ شلیکی دیگر که منجر به کشته‌شدن او شد. پس از تیراندازی، پیکر طاها به بیمارستان نور منتقل شد. خانواده‌اش تا ساعت چهار بامداد در بیمارستان منتظر ماندند و تصور می‌کردند او هنوز زنده است. اما نیروهای نظامی پیکر او را از بیمارستان خارج کردند و به خانواده گفتند که به کهریزک انتقال یافته است. آن‌ها برای یافتن او راهی کهریزک شدند؛ جست‌وجویی که به‌جای چند ساعت، روزها به طول انجامید. تصاویر و گزارش‌های منتشرشده از وضعیت کهریزک در شبکه‌های اجتماعی، از انتقال پی‌درپی پیکر جان‌باختگان با کامیون‌ها و انباشته‌شدن آن‌ها در سردخانه و محوطه‌ی بیرونی حکایت داشت. ظرفیت سردخانه‌ها پاسخ‌گوی شمار پیکرها نبود و خانواده‌ها برای شناسایی عزیزانشان با صحنه‌هایی هولناک روبه‌رو می‌شدند. پدر طاها از ساعت شش صبح تا سه بامداد روز بعد، در میان پیکرهای منتقل‌شده به جست‌وجو ادامه داد. مادرش نیز کاورهای سیاه را یکی پس از دیگری باز می‌کرد تا شاید نشانی از فرزندش پیدا کند. با وجود ساعت‌ها جست‌وجو، طاها در کهریزک پیدا نشد. خانواده که همچنان در پی یافتن او بودند، جست‌وجو را در بهشت زهرا ادامه دادند. آنجا نیز پیکرهای بسیاری برای شناسایی وجود داشت. سرانجام، برادر طاها او را از روی جوراب‌هایش شناخت. در شهرک اندیشه، دوستان طاها مقابل خانه‌ی خانواده منتظر بازگشت او بودند. آن‌ها امید داشتند پیکرش به خانه منتقل شود تا بتوانند برای آخرین بار با او وداع کنند. اما اجازه‌ی انتقال پیکر به خانه داده نشد. سرانجام، در ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴، پیکر طاها به خانواده تحویل داده شد تا برای خاک‌سپاری به شمال ایران منتقل شود. مراسم خاک‌سپاری روز ۲۲ دی‌ماه برگزار شد و به گفته‌ی خانواده، تنها ۱۵ دقیقه طول کشید. طاها در قبرستانی در شمال ایران، رودبار، در جوار مزار مادربزرگ به خاک سپرده شد. با گذشت ماه‌ها از مرگ طاها، دوستانش جای خالی او را در کلاس درس حفظ کرده‌اند و نامش همچنان در فهرست حضور و غیاب مدرسه باقی مانده است.