Setayesh Shafiei

Shot by the regime in the streets for protesting. Was an orphan with no family to receive her body after paying the $4,500 fine demanded by the IRGC for removing bullets from bodies of murdered protesters before burial. Buried in an unmarked mass grave. Her Telegram channel was called 'The Girl Who Was a Sun'.

ستایش، دختری نوجوان، در شب ۱۸ دی ماه مصادف با فراخوان سراسری شاهزاده رضا پهلوی، شبی از شب‌های پرالتهاب زمستان ۱۴۰۴ که بوی انقلاب شیروخورشید ایران، شهر را پر کرده بود، همراه با دوستانش در حوالی میدان خراسان تهران به خیابان آمده بود. فضا ملتهب بود؛ خیابان پر از صداهای درهم، شعارها، شلیک‌ها و هراس. در میان این آشوب، ناگهان یک نوجوان دیگر با اصابت گلوله‌ی جنگب سرکوب گران جمهوری اسلامی در نزدیکی آن‌ها بر زمین می‌افتد. ستایش که نگران اوست، به دوستانش می‌گوید مبادا پیکر آن نوجوان زیر دست‌وپا له شود. لحظه‌ای بعد، تلاش می‌کنند پیکر را عقب بکشند و از محل دور کنند. اما زمان برای او مکث نمی‌کند. در همان گیرودار، پای ستایش هدف شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار می‌گیرد. گاز اشک‌آور در فضا پخش می‌شود، جمعیت از هم می‌پاشد. ستایش با درد بلند می‌شود تا فرار کند، اما گلوله‌ای دیگر به کمرش اصابت می‌کند. او به زمین می‌افتد و همان‌جا جان می‌دهد؛ در تاریکی، میان دود و صدای شلیک. پس از پراکنده‌شدن جمعیت، دوستانش که تصور می‌کنند ستایش زخمی شده و منتقل شده است، ساعتی بعد به همان محل بازمی‌گردند؛ اما نه خبری از اوست و نه از پیکرش. شب به جست‌وجویی بی‌پایان بدل می‌شود. ستایش نامزد داشت و نامزدش همراه دوستان، از بیمارستانی به بیمارستان دیگر می‌روند، هر مرجعی که به ذهن‌شان می‌رسد را می‌گردند. حدود ساعت چهار بامداد شنبه، سرانجام از یکی از بیمارستان‌ها خبر می‌رسد: پیکر فردی فوت‌شده با مشخصاتی مشابه ثبت شده است. نامزد ستایش برای شناسایی می‌رود. چهره ستایش رنگ‌پریده و سفید است؛ نشانی از خون‌ریزی شدید دارد. گزارش پزشکی نشان می‌دهد که از پشت سر با دو گلوله جنگی هدف قرار گرفته بود. پس از مرگ نیز رنج پایان نمی‌یابد. برای تحویل پیکر، حضور خانواده الزامی اعلام می‌شود؛ در حالی که ستایش خانواده‌ای نداشت. دوستانش با سرپرست حقوقی سازمان بهزیستی تماس می‌گیرند. ساعتی بعد، پیکر به پزشکی قانونی کهریزک منتقل می‌شود تا مراحل اداری طی شود. براساس گزارش‌ها، تحویل پیکر بدون دریافت پول انجام می‌گیرد، اما این چیزی از سنگینی تحقیر، انتظار و فرسایش روانی کم نمی‌کند. مرگ ستایش، مرگ یک نام نیست؛ روایت حذف یک زندگی در تاریکی است. روایتی از شبی که یک نوجوان، در میان شلیک‌ها و بی‌نشان‌ ماندن‌ها، گم شد و دیگر بازنگشت. روایتی که نشان می‌دهد چگونه خشونت، نه‌فقط جان، که حقیقت را هم هدف می‌گیرد؛ و چگونه خانواده‌ها و نزدیکان، پس از مرگ، وارد مرحله‌ای دیگر از رنج می‌شوند.