Hossein Karimi

«آخرش همهٔ ما می‌میریم. متأسفانه ما حق انتخاب نداریم، ولی می‌توانیم تصمیم بگیریم چطور بمیریم.» حسین این جمله را در یکی از استوری‌هایش نوشته بود. بیست‌ویک سال داشت و در تهران زندگی می‌کرد. شاغل بود، بدنسازی را جدی دنبال می‌کرد و هر وقت فرصتی پیدا می‌کرد، با دوستانش راهی سفر می‌شد. سال‌ها برای رسیدن به اندامی که می‌خواست تمرین کرده بود. مقابل آینه فیگور می‌گرفت و با ذوق و رضایت به نتیجهٔ تلاش‌هایش نگاه می‌کرد. سفر و شنا از علاقه‌هایش بود. به نقاط مختلف ایران رفته بود؛ از شمال و جنوب تا شرق و غرب کشور. در سفر به کردستان، لباس محلی کردی پوشیده بود. در جنوب، غواصی را تجربه کرده بود. هر جا دریا یا رودخانه‌ای بود و امکان شنا وجود داشت، تنی به آب می‌زد. یکی از خاطرات خوشش، رفتن به رودخانه و شنا کردن همراه دوستانش بود. در دی‌ماه، اعتراض‌ها در بازار تهران آغاز شد. بازاری‌ها در اعتراض به افزایش قیمت دلار مغازه‌هایشان را بستند. با ادامهٔ اعتراض‌ها و گسترش آن‌ها به شهرهای دیگر، شعارها نیز از مسائل اقتصادی فراتر رفت و متوجه حکومت شد. شانزدهم دی‌ماه، شاهزاده رضا پهلوی از مردم خواستند روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، ساعت هشت شب، به خیابان‌ها بیایند یا از پشت‌بام خانه‌هایشان شعار بدهند. حسین تصمیم گرفت شب نوزدهم دی‌ماه به خیابان برود. خانواده‌اش نگران بودند و از او خواستند در خانه بماند. به او گفتند: «حسین، امشب نرو بیرون. خطرناک است. می‌ترسیم اتفاقی برایت بیفتد.» پاسخ حسین این بود: «ما در برابر نسل آینده مسئولیم.» آن شب، حسین به خیابان‌های یافت‌آباد رفت. نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی با گلوله‌های جنگی و ساچمه به معترضان تیراندازی کردند. در جریان این تیراندازی، ساچمه‌ای به پای حسین اصابت کرد. زخمی شد و نتوانست همراه دیگران فرار کند. نیروهای امنیتی همان‌جا بازداشتش کردند. حسین پس از بازداشت به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته بود و از ناحیهٔ چشم خونریزی داشت. با این حال، جزئیات آنچه از زمان بازداشت تا تحویل پیکرش بر او گذشته بود، همچنان روشن نیست. در نهایت خانواده‌اش او را در کهریزک یافتند و پس از چندین ساعت توانستند پیکرش را تحویل بگیرند. او تا چند روز پیش در کنار نزدیکانش بود، با آن‌ها حرف می‌زد و از آرزوهایش می‌گفت. حالا خانواده باید او را به خاک می‌سپردند. مراسم خاکسپاری با محدودیت‌های امنیتی فراوان و تقریباً فقط با حضور نزدیکانش برگزار شد. در مراسم چهلم، جمعیت بیشتری حضور داشت؛ خانواده، آشنایان و کسانی که حسین را از نزدیک نمی‌شناختند. برخی گریه می‌کردند و برخی با دست زدن و کِل کشیدن یاد او را گرامی می‌داشتند. در میان جمعیت، این شعار شنیده می‌شد: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده.» چند ماه بعد، سالروز تولد حسین رسید؛ نخستین تولدش بدون حضور او. مادرش کیکی با تصویر پسرش آماده کرده بود. کنار کیک بی‌تاب بود و گریه می‌کرد. وقتی خواست کیک را ببرد، برایش سخت شد چاقو را در کیک فرو ببرد؛ تصویر حسین زیر دستش بود. حتی بریدن کیک تولد هم برای او با درد همراه شده بود. روزی که هر سال یادآور به دنیا آمدن پسرش بود، حالا با جای خالی او می‌گذشت؛ مادری کنار کیک تولد، با آرزوی دوباره در آغوش گرفتن فرزندش.