Shahriar Zarabadi

شهریار زرآبادی، ۶۵ ساله از سال ۱۹۸۱ مقیم کلن المان، تحصیل کرده رشته شیمی، دارای دو فرزند, اواخر دسامبر برای دیدار مادرش به ایران سفر کرد و بعد از تهران سفری به رشت داشت.در جمعه سیاه بازار رشت کشته شد. پدرش ناصر زرآبادی از اساتید قدیمی ویلن بود .

جاویدنام شهریار زرآبادی، فرزند ناصر زرآبادی، از هنرمندان برجسته‌ی موسیقی ایران و استاد ویولن بود. شهریار زرآبادی، شهروند دو تابعیتی ایرانی، آلمانی ۶۵ ساله و دارای دو فرزند بود. او از سال ۱۹۸۱ مقیم شهر کلن آلمان بود و در آن‌جا در رشته‌ی شیمی تحصیل کرده بود. او از هفت سال پیش تصمیم گرفت به کشورش بازگردد و باقی عمر را در وطن بگذراند؛ به همین دلیل خانه‌ی کوچکی در شهر رشت برای خود گرفت و در حوزه‌ی کنترل کیفیت رادیاتور فعالیت می‌کرد. شهریار نیز مانند پدرش استعداد و علاقه به موسیقی داشت و سه‌تار می‌نواخت و تدریس می‌کرد. در پیامی که دوست نزدیک او در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده است، آمده که او با وجود آگاهی از مشکلات ایران و با این‌که موافق تغییر حکومت بود، همیشه بر این باور بود که تظاهرات علیه این رژیم راه درستی نیست؛ زیرا مردم با دست خالی در برابر حکومت هیچ شانسی ندارند و تنها جان خود را به خطر می‌اندازند. اما مردم و به خصوص جوانانی که شهریار این نظر را با آنان در میان می‌گذاشت به حرف او گوش نمی‌داده‌اند. او در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ درحالی‌که با یکی از دوستانش در مشهد گفت‌وگوی تلفنی داشته، متوجه کم‌وکسری مواد غذایی برای پخت‌وپز شده؛ به او گفته بازار در نزدیکی است و چند دقیقه‌ی دیگه دوباره تماس می‌گیرم؛ سپس برای خرید مواد غذایی از خانه خارج شد و به بازار رشت رفت، اما مزدوران حکومتی حتی به رهگذران نیز رحم نکردند و مردمی را که در بازار مشغول خرید و رفت‌وآمد بودند نیز هدف گلوله‌ی جنگی قرار دادند. در همان شب فاجعه‌ی بازار رشت را به وجود آوردند؛ بازار تاریخی و زیبایی که یکی از جاذبه‌های شهر رشت بود، مزدوران حکومت جمهوری اسلامی با عملیاتی حساب‌شده و از پیش تعیین شده، بازار را به آتش کشیدند و شهروندان را قتل‌عام کردند. شهریار زرآبادی پنج روز پیش از آغاز اعتراضات در ایران و انقلاب مردم، که در پی فراخوان رضا پهلوی رخ داد، برای دیدن مادرش به تهران رفته بود و سپس به رشت بازگشت. تمام این روایت از زبان دوست صمیمی این جاویدنام نقل و ثبت شده است و خانواده‌ی او که در ایران زندگی می‌کنند، تمایلی به بیان آن‌چه رخ داده ندارند.