Mohammad Reza Salehi

محمدرضا صالحی، ۳۴ ساله، با اصالت بختیاری؛ از تبار مردمانی ریشه‌دار و استوار که پیوند با خانواده، سرزمین و هویت‌شان بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی‌شان است. او ساکن نجف‌آباد اصفهان بود. دغدغه محمدرضا، آینده فرزندانش بود؛ سه فرزندی که تمام دل‌خوشی و امید زندگی‌اش بودند. پدری که برای فردای آ‌ن‌ها تلاش می‌کرد، برای این‌که فرزندانش در فردایی بهتر، آزادانه و با عزت زندگی کنند. محمدرضا در روز ۱۹ دی ۱۴۰۴، در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، به خیابان آمد؛ به منطقه گلدشت، جایی که آن روز جمعیتی بسیار بیشتر از آن‌چه تصور می‌کرد، در آن گرد هم آمده بودند. دست‌ها خالی بود اما مشت‌ها گره کرده؛ فریادهایی که با تمام نیرو از گلوها رها می‌شد، خیابان‌های گلدشت را پر کرده بود. او هم در میان مردم ایستاده بود و همراه با آن‌ها فریاد می‌زد. اما آن سوی خیابان، نیروهای سرکوبگر با سلاح‌های پر شده از گلوله‌های جنگی در کمین بودند؛ خطری که شاید در آن لحظه هیچ‌کس تصور نمی‌کرد تا این اندازه نزدیک باشد. ناگهان صدای تیراندازی در فضا پیچید. همه‌چیز در چند لحظه به هم ریخت. مردم به هر سو می‌دویدند. بعضی‌ها وحشت‌زده به اطراف نگاه می‌کردند، بعضی‌ها به دنبال دوستان و همراهان‌شان بودند و عده‌ای بر زمین افتاده بودند. محمدرضا هم هدف گلوله قرار گرفت. سه گلوله به او اصابت کرد؛ .محمدرضا بر زمین افتاد و همان‌جا، در گلدشت، زندگی‌اش پایان یافت. پیکر او در میان انبوهی از جمعیت و با تدابیر شدید امنیتی، در گلزار گلدشت نجف‌آباد به خاک سپرده شد. جایی که چهل روز بعد، دخترش در کنار مزار پدر ایستاد. این‌بار صدای دخترش بود که از میان جمعیت شنیده می‌شد؛ صدای دختری که برای پدرش دل‌تنگ بود و از مردی می‌گفت که برایش مایه سربلندی بود. او نام پدرش را با افتخار بر زبان آورد و گفت راهت ادامه دارد و دخترت با یاد تو سربلند خواهد ایستاد.