Payam Rabani

پیام، این جمله را شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، در پاسخ به نگرانی مادرش گفت؛ ساعتی پیش از آن‌که از خانه بیرون برود. پیام ربانی، متولد ۲۳ اردیبهشت ۱۳۷۱ و اهل تهران، تک‌پسر خانواده بود و یک خواهر داشت. تنها یک سال از ازدواجش با لیلی می‌گذشت و آن دو تازه زندگی مشترک‌شان را آغاز کرده بودند. پیام در رشته معماری تحصیل کرده بود و آرزو داشت در همان رشته‌ای که دوستش داشت مشغول به کار شود، اما مانند بسیاری از هم‌نسلانش هیچ‌گاه فرصت کار در رشته‌اش را پیدا نکرد و در یک کارخانه تزریق پلاستیک مشغول به کار شد. نزدیکانش بیش از هر چیز، او را با مهربانی‌اش به یاد می‌آورند. اگر کسی به کمک نیاز داشت، سخت می‌شد پیام بی‌تفاوت از کنارش بگذرد؛ فرقی نمی‌کرد نیازمندی باشد که دست یاری می‌خواست، کارتن‌خوابی که کسی سراغش را نمی‌گرفت یا حیوانی که در خیابان رها شده بود. کمک کردن برای او یک عادت بود، نه اتفاقی استثنایی. اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، که از نارضایتی‌های اقتصادی آغاز شده و با فراخوان روزهای ۱۸ و ۱۹ دی به شهرهای مختلف ایران کشیده شده بود، آن شب به بومهن نیز رسیده بود و جمعیت زیادی از مردم به خیابان‌ها آمده بودند. پیام نیز به جمع معترضان پیوست. مادرش اما دلش شور می‌زد و اصرار کرد از خانه بیرون نرود، اما پیام تصمیمش را گرفته بود. ساعتی بعد، نیروهای امنیتی به سوی مردم آتش گشودند و پیام در کوچه حاج‌منصور بومهن، از نخستین افرادی بود که هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. گلوله به ران پایش اصابت کرد. بسته بودن خیابان‌ها و حضور گسترده نیروهای سرکوب، فرصت رساندن او به بیمارستان را از بین برد و پیام بر اثر خون‌ریزی جان باخت. ماه‌ها از آن شب گذشته بود، اما جای خالی پیام در زندگی خانواده پر نشد. وقتی ۲۳ اردیبهشت، تولد ۳۴ سالگی او فرا رسید، جشن تولدش نه در خانه، که کنار مزارش برگزار شد؛ با کیکی به شکل نقشه ایران که روی آن نوشته بودند: «به یاد تو که برای وطنت رفتی.» جمله‌ای که برای خانواده، یادآور تصمیم همان شب پیام بود؛ شبی که خانه را ترک کرد تا در کنار مردمی بایستد که باور داشت شایسته آینده‌ای بهتر هستند و در همان راه جانش را از دست داد. چند هفته بعد، نهم تیر فرا رسید؛ دومین سالگرد ازدواج پیام و لیلی. روزی که قرار بود با مرور عکس‌های عروسی، بریدن کیک، خندیدن به خاطرات یک سال گذشته و حرف زدن از سال‌هایی که پیش رو داشتند سپری شود. اما دومین سالگرد ازدواج پیام و لیلی، نه در خانه و کنار یک‌دیگر، که کنار مزار پیام سپری شد. لیلی آن روز آهنگ مشترک‌شان را پخش کرد؛ آهنگی که زمانی بخشی از خاطرات روزهای آغاز زندگی مشترک‌شان بود و حالا در سکوت آرامستان، دل‌تنگی و نبود او را یادآوری می‌کرد. مزار پیام در کنار مزار امیرپارسا اشکبوس، علی منوچهرآبادی و محمد سلیمانی قرار دارد؛ جوانانی که هر یک از گوشه‌ای از تهران به خیابان آمدند و آرزوی مشترکی برای آینده ایران داشتند اما شلیک نیروهای جمهوری اسلامی به معترضان، زندگی همه آن‌ها را در یک شب ناتمام گذاشت و سرانجام مزارشان را در یک قطعه از بهشت رضوان بومهن کنار هم قرار داد.