Alireza Ghal'eh-Ghafi

Law student, shot by regime suppression forces during national uprising. Described as a conscious, promising young man concerned with justice who became a victim of government bullets instead of sitting in his classroom. Part of organized killing of Iranian youth during the national uprising.

علیرضا قلعه‌قافی، متولد ۱۱ تیر ۱۳۸۲، ۲۲ ساله، اهل آزادشهر گلستان و دانشجوی ترم آخر رشته حقوق بود. جوانی که آینده‌اش را در مسیر وکالت و عدالت می‌دید، اما شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات، با شلیک مستقیم گلوله به قلبش جان باخت. آخرین بار، یکی از نزدیکانش او را در گوشه‌ای از خیابان دید. به او گفته بود: «علیرضا، ممکنه شلوغ بشه، بیا بریم خونه.» اما علیرضا با آرامش پاسخ داده بود: «شما برید، من با موتور دوستم میام.» هیچ‌کس تصور نمی‌کرد همان چند جمله، آخرین گفت‌وگو با او باشد. با قطع شدن ارتباطات، ساعت‌ها انتظار آغاز شد. خانواده تا نیمه‌شب چشم‌به‌راه بازگشتش ماندند و سپس، همراه یکدیگر، خیابان‌ها را برای پیدا کردنش زیر پا گذاشتند. وقتی تلفن‌ها دوباره وصل شد، بارها با شماره‌اش تماس گرفتند تا سرانجام کسی پاسخ داد و گفت به بیمارستان یاسر بروند؛ علیرضا تیر خورده بود. خانواده پس از اصرار فراوان اجازه یافتند او را در سردخانه ببینند. پدرش بعدها روایت کرد که بارها شانه‌ها و دستانش را لمس کرده، نامش را صدا زده و لباسش را کنار زده است؛ همان‌جا بود که جای گلوله‌ای را دید که قلب پسرش را شکافته بود. امید داشت معجزه‌ای رخ دهد، اما علیرضا بی‌حرکت بر تخت سردخانه آرام گرفته بود. آن شب، علیرضا تنها یک تماشاگر نبود. بر اساس روایت نزدیکانش، وقتی دید دو نفر در خطر هستند، برای کمک به آن‌ها شتافت. نفر نخست را نجات داد، اما هنگام تلاش برای رساندن نفر دوم به محل امن، گلوله‌ای به قلبش اصابت کرد و زندگی‌اش در همان لحظه پایان یافت. پیکر او یک هفته بعد به خانواده تحویل داده شد و بامداد، در میان جمعی محدود از نزدیکان، در زادگاهش آزادشهر به خاک سپرده شد. خانواده می‌گویند هنوز تلفن همراه، لباس‌ها و برخی وسایل شخصی او را تحویل نگرفته‌اند؛ یادگارهایی که آخرین نشانه‌های حضور علیرضا بودند. علیرضا جوانی آرام، مهربان و دل‌رحم بود. در کنار درس حقوق، پیانو می‌نواخت و موسیقی بخشی از زندگی‌اش بود. امسال، در سالروز تولدش، خانواده و نزدیکانش بر مزار او در آزادشهر گرد هم آمدند؛ جایی که به جای جشن تولد، از آرزوهای ناتمامش گفتند. شاید برای وداع با او، هیچ نامی برازنده‌تر از «River Flows in You» نباشد؛ گویی بعضی آدم‌ها می‌روند، اما ردِ حضورشان، آرام و پیوسته، در زندگی عزیزانشان جریان پیدا می‌کند.