Mostafa Nouri Shirazi

۱۸ و ۱۹ دی در حافظه جمعی ایرانیان به‌عنوان روزهایی ماندگار ثبت شده است؛ روزهایی که مردم در نقاط مختلف کشور با وجود همه فشارها و محدودیت‌ها، برای مطالبه آزادی، عدالت و کرامت انسانی به خیابان‌ها آمدند و صدای خود را به گوش همگان رساندند. همبستگی کم‌نظیر مردم در این دو روز، تصویری از اتحاد و همدلی را به نمایش گذاشت که در یاد بسیاری از ایرانیان باقی خواهد ماند. شهرستان نور نیز در این میان ساکت نماند. مردم این شهر همچون بسیاری از شهرهای دیگر ایران در اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی حضور یافتند و در کنار دیگر هم‌وطنان خود خواسته‌ها و مطالباتشان را فریاد زدند. در میان آنان، جاویدنام مصطفی نوری شیرازی نیز حضور داشت؛ جوانی ۲۴ ساله، اهل نوشهر از استان مازندران که در شعبه رویان کافه ساعدی نیا به‌عنوان باریستا مشغول به کار بود. او در میان دوستان و همکارانش به‌عنوان جوانی پرتلاش شناخته می‌شد و همچون بسیاری از هم‌نسلان خود آرزوها و برنامه‌های فراوانی برای آینده داشت. مصطفی در روز جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات شهر نور هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر قرار گرفت و به‌شدت زخمی شد. او پس از این واقعه به بیمارستان خمینی شهر نور منتقل شد، اما شدت جراحات وارده به اندازه‌ای بود که تلاش پزشکان برای نجات جانش نتیجه‌ای نداشت و ساعاتی بعد جان خود را از دست داد. مراسم چهلم جاویدنام مصطفی نوری شیرازی با حضور شمار زیادی از بستگان، دوستان، آشنایان و مردم برگزار شد. شرکت‌کنندگان در این آیین یادبود، نه تنها برای گرامی‌داشت یاد این جوان جان‌باخته گرد هم آمده بودند، بلکه با حضور خود بر زنده نگه داشتن یاد و نام او و ادامه یافتن راه و آرمان‌هایی که برای آن جان باخت تأکید کردند. در این مراسم، خانواده مصطفی برای فرزند عزیزشان آیین عقدی نمادین برگزار کردند؛ مراسمی که بازتابی از آرزوها و آینده‌ای بود که هرگز فرصت تحقق نیافت. همچنین کبوترهای سفید به نشانه صلح، آزادی و پرواز روح این جوان به آسمان فرستاده شدند. این صحنه‌ها فضای مراسم را آکنده از اندوه و احساسات عمیق کرده بود و بسیاری از حاضران را به گریه واداشت. مادر مصطفی در حالی که اشک می‌ریخت، با سوزی جانکاه بر سر و سینه می‌زد و بی‌تابانه نام فرزندش را زمزمه می‌کرد. داغ از دست دادن جوانی ۲۴ ساله که هنوز سال‌های بسیاری از زندگی در پیش داشت، برای او بسیار سنگین بود. پدر مصطفی نیز تاب تحمل این اندوه بزرگ را نداشت؛ او در میان شیون و سوگواری حاضران بارها از شدت تأثر و اندوه به خود می‌پیچید و اطرافیانش ناچار بودند دستانش را بگیرند و او را آرام کنند. بی‌تابی پدر و مادر مصطفی، تصویری دردناک از رنج خانواده‌ای بود که عزیزترین سرمایه زندگی خود را از دست داده بودند. مصطفی رفت، اما نامش در میان کسانی که او را می‌شناختند و دوستش داشتند باقی خواهد ماند. جوانی که در کافه محل کارش برای مردم لبخند و آرامش به ارمغان می‌آورد، خود به بخشی از حافظه جمعی مردمی تبدیل شد که روزهای ۱۸ و ۱۹ دی را هرگز فراموش نخواهند کرد.