Alireza Valipour

22-year-old champion athlete in Kyokushin karate, member of Iran's national team (2022), participant in Asian championships in Kazakhstan, official Kyokushin karate referee. Shot in the heart with a war bullet by Islamic Republic suppression forces at 9:30 PM while trying to save an injured person in Sirjan city.

شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور در خیابان‌ها و فریاد علیه ظلم و استبداد، مردم سیرجان نیز به خیابان‌ها آمدند. در میان این ایستادگی، علیرضا ولی‌پور، جوانی ۲۱ ساله، ورزشکار برجسته و قهرمان سبک کیوکوشین کاراته کشورمان حضور داشت؛ جوانی پرتلاش، مؤدب و آرام که از دوران نوجوانی شالوده زندگی خود را بر پایه انضباط ورزشی و تلاش بنا نهاده بود. او فرزندی مهربان و با عاطفه بود که حتی در بزرگسالی عادت داشت همیشه پیش از خواب به مادرش بگوید: «بذار رو دستت بخوابم، انرژی می‌گیرم.» او دارنده مدرک دیپلم فنی بود و حدود ۶ ماه پیش از این حادثه، پس از سپری کردن مراحل پذیرش، به استخدام شرکت معدنی و صنعتی گل‌گهر سیرجان درآمد و در بخش فنی و تخصصی سرویس، تعمیرات و نگهداری ماشین‌آلات صنعتی مشغول به کار شد. هم‌زمان، علیرضا پس از سال‌ها دلدادگی، به تازگی نامزد کرده بود و رویاها و برنامه‌ریزی‌های مفصلی داشت تا پس از تثبیت وضعیت شغلی‌اش، در بهار سال ۱۴۰۶ زندگی مشترک خود را آغاز کند. در عرصه ورزش، علیرضا مسیر افتخارآفرینی را از رده‌های سنی پایه آغاز کرد. او با کسب عناوین متعدد قهرمانی استان کرمان و مدال‌های طلا و کسب رتبه‌های برتر در مسابقات قهرمانی کشوری در رده‌های نوجوانان و جوانان، توانایی فنی استثنایی خود را در کیوکوشین کاراته به اثبات رساند. این موفقیت‌های درخشان موجب شد تا او به اردوی تیم ملی کاراته نوجوانان ایران دعوت شود و پس از درخشش در اردوها، به عنوان عضو رسمی تیم ملی ایران در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۲ (۱۴۰۱) به میزبانی کشور قزاقستان به روی تاتامی برود و با حریفان آسیایی به رقابت بپردازد. او همواره دو آرزوی بزرگ را در دل می‌پروراند: دستیابی به سکوی قهرمانی کاراته جهان و تشکیل خانواده‌ای گرم و پایدار. اما در همان شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، با شکل‌گیری تجمعات اعتراضی در سیرجان، نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به سوی مردم بی‌دفاع آتش گشودند. زمانی که یکی از معترضان بر اثر شلیک مستقیم این نیروها مجروح شد و روی زمین افتاد، علیرضا که روحیه پهلوانی و شجاعت ‌ذاتی‌اش اجازه بی‌تفاوتی نمی‌داد، بی‌محابا برای نجات جان هموطن زخمی‌اش شتافت. در همین حین، سرکوبگران جمهوری اسلامی او را هدف شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی قرار دادند که بر اثر اصابت گلوله به سینه و دستش، قلب این قهرمان ملی از حرکت ایستاد و در راه آزادی وطن جان باخت. پس از این جنایت، پیکر علیرضا ولی‌پور در یکشنبه ۲۱ دی‌ماه توسط خانواده‌اش در پزشکی قانونی شناسایی شد. با این حال، نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی یک روز دیگر پیکر او را نگه داشتند و سرانجام در دوشنبه ۲۲ دی‌ماه، پس از اخذ تعهدات سخت‌گیرانه از خانواده مبنی بر عدم برگزاری مراسم عزاداری و فراخوان عمومی، اجازه دادند تا پیکر این جوان قهرمان در آرامستان سیرجان به خاک سپرده شود. با این وجود، یاد و نام او خاموش نشد؛ در اواخر بهمن‌ماه ۱۴۰۴، مراسم چهلم او با حضور پرشور مردم سیرجان، دوستان، جامعه ورزشی کاراته و هم‌زمان با چهلم دیگر جان‌باخته سیرجان، سپیده پاریزی، برگزار شد و حاضران با طنین سرودها و شعارهای حماسی، یاد این «جاویدنام» و قهرمان وطن را گرامی داشتند.