Hadi Morovat

هادی مروت، ۴۱ ساله و اهل مشهد بود؛ مردی که نزدیکانش او را با مرام، مهربانی و دل‌گرمی‌اش به یاد می‌آورند. انسانی خون‌گرم که وقتش را میان کار، خانواده و طبیعت تقسیم می‌کرد. کوه و مسیرهای طبیعت‌گردی برای او فقط رفتن به جایی دور از شهر نبود؛ فرصتی بود برای آرام شدن، برای دیدن آسمانی که در شلوغی زندگی کمتر دیده می‌شود. در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، هجدهم دی‌ماه، در بلوار آب‌وبرق مشهد، هادی بر اثر ضربات متعدد باتوم نیروهای امنیتی به‌شدت مجروح شد. شدت آسیب‌ها به سرش آن‌قدر بود که او را به بیمارستان هاشمی‌نژاد منتقل کردند و در بخش بستری شد. خانواده‌اش در روزهای نخست، به بهبود او امید داشتند؛ اما در سومین شب بستری، طبق روایت خانواده، نیروهای حکومتی بر بالین او حاضر شدند و جان او را گرفتند. پس از آن، درد خانواده تنها به از دست دادن هادی ختم نشد. برای تحویل گرفتن پیکر او، با مطالبه مبلغی سنگین روبه‌رو شدند؛ مبلغی که توان پرداختش را نداشتند. به گفته خانواده، به آن‌ها گفته شد یا هزینه تعیین‌شده را بپردازند یا هادی را بسیجی معرفی کنند. در شرایطی که تنها خواسته‌شان بازگرداندن پیکر عزیزشان بود، ناچار شدند روایتی را بپذیرند که حقیقت زندگی هادی نبود. هفت ماه گذشت تا سکوت شکسته شد. کسی که پنج سال در کنار هادی زندگی و عشق را تجربه کرده بود، برای نخستین‌بار درباره او سخن گفت؛ درباره مردی که نه آن‌گونه که در روایت تحمیل‌شده معرفی شده بود، بلکه انسانی عاشق ایران و دل‌بسته آزادی بود. هادی مروت پیش از آن‌که نامش در میان جان‌باختگان ثبت شود، برای اطرافیانش همان مردی بود که در مسیرهای کوهستانی قدم می‌زد، از طبیعت انرژی می‌گرفت و با مهربانی‌اش شناخته می‌شد. زندگی او شبیه بسیاری از آدم‌های معمولی بود؛ با علاقه‌ها، رابطه‌ها، خاطرات کوچک و روزهایی که قرار نبود پایان‌شان چنین باشد. روایت هادی، روایت خانواده‌ای است که حتی برای سوگواری نیز مجبور شدند با ترس و فشار روبه‌رو شوند؛ خانواده‌ای که برای بازپس گرفتن پیکر فرزندشان، مدتی حقیقت زندگی او را پنهان کردند. امروز، نام هادی مروت با همان چیزی شناخته می‌شود که نزدیکانش از او به یاد دارند؛ مردی که زندگی‌اش را در کنار مردمش گذراند، نه در برابر آن‌ها. مردی که آخرین روزهایش در خیابان‌های مشهد رقم خورد، اما تصویر واقعی‌اش در خاطرات کسانی باقی ماند که او را پیش از هر عنوان و هر روایت رسمی، یک انسان شریف و دوست‌داشتنی می‌شناختند.