Mostafa Salehi

مصطفی آدگار صالحی، اهل یزدانشهر نجف‌آباد اصفهان بود؛ مردی با ریشه در ایل بختیاری، از تیره‌ای که سال‌ها در این دیار زیسته و کار کرده‌اند. او کارشناسی ارشد مترجمی زبان داشت، اما مسیر زندگی‌اش او را به جاهای دیگری هم کشاند؛ سال‌ها در هوانیروز خدمت کرد و بعدها در صنعت سنگ مشغول به کار شد. کسانی که او را می‌شناختند، از او به‌عنوان پناه و تکیه‌گاه خانواده یاد می‌کنند؛ مردی باغیرت و شجاع که در کنار همهٔ این‌ها، به موسیقی هم علاقه داشت و ارگ می‌نواخت. دی‌ماه از راه رسید و با آن، خیزش سراسری مردم ایران. در روز نوزدهم دی، مصطفی هم مثل بسیاری از هم‌شهری‌هایش به تجمع اعتراضی یزدانشهر پیوست. همان شب، در میان ازدحام جمعیت و شعارها، هدف شلیک گلولهٔ جنگی قرار گرفت. گلوله به ناحیهٔ شکم و لگن او اصابت کرد. او را به سرعت به بیمارستان رساندند و در بخش مراقبت‌های ویژه بستری کردند. پزشکان دوبار او را به اتاق عمل بردند، دو عمل جراحی اورژانسی برای نجات جانش. اما شدت جراحات بیش از آن بود که تن او تاب بیاورد. مصطفی در ۲۱ دی‌ ۱۴۰۴ جان باخت. مثل بسیاری از جاویدنام‌های این خیزش، خانوادهٔ او هم برای تحویل گرفتن پیکرش راه آسانی در پیش نداشتند. نیروهای سرکوب با فشار و محدودیت بر خانواده، روند خداحافظی را دشوار کردند و خانواده تنها پس از هشت روز پیگیری موفق شدند پیکر او را تحویل بگیرند. سرانجام در ۲۶ دی‌ماه، پیکر این مرد دلاور لر، در فضایی امنیتی و با حضور محدود اعضای خانواده و بستگان، در آرامستان بهشت فاطمهٔ یزدانشهر، دور از چشم بسیاری از کسانی که می‌خواستند برای آخرین‌بار او را بدرقه کنند، به خاک سپرده شد. اما چهلمین روز درگذشت او، فضایی متفاوت داشت. این‌بار جمعیتی چشمگیر از اهالی، به‌رغم همهٔ سخت‌گیری‌ها، در کنار خانواده حاضر شدند تا سکوتی را که در روز تدفین بر آن‌ها تحمیل شده بود، جبران کنند؛ کسانی که آن روز نتوانسته بودند بدرقه‌اش کنند، این‌بار فرصت یافتند تا برای بار آخر با او وداع کنند. در همان مراسم، زنان دست به رقص محلی زدند؛ حرکتی که در آن، سوگواری و سربلندی به هم آمیخته بود، برای مردی که تا واپسین روزهای عمرش، تکیه‌گاه خانواده و مردم دیارش به شمار می‌رفت. یاد مصطفی آدگار صالحی، مثل یاد بسیاری دیگر از جان‌باختگان خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴، در خاطرهٔ خانواده، دوستان و مردم یزدانشهر زنده می‌ماند.