Majid Pourrostami

مجید پوررستمی، متولد ۲۹ اردیبهشت ۱۳۵۹، اهل ورامین بود. او فرزند کوچک خانواده و عزیز و تکیه‌گاه پدر و مادرش بود؛ همهٔ اعضای خانواده او را فردی خونگرم، باادب و با‌معرفت یاد می‌کنند. مجید در جریان اعتراضات سال ۱۴۰۱ نیز در تهران حضور داشت. در آن ایام، هنگام یاری‌رساندن به زنی که مأموران قصد دستگیری‌اش را داشتند، خودش بازداشت شد و پنج ماه را در زندان فشافویهٔ تهران بزرگ گذراند؛ در همان دوران نیز به‌شدت مورد شکنجه قرار گرفت. او نسبت به جمهوری اسلامی نفرت عمیقی داشت و علاقهٔ خاصی به کوروش کبیر داشت. در دی‌ماه ۱۴۰۵، به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی پاسخ مثبت داد و همراه میلیون‌ها ایرانی دیگر به خیابان آمد. شب ۱۸ دی‌ماه، هنگامی که با دوستانش آماده می‌شدند به تجمع اعتراضی در قرچکِ ورامین بپیوندند، به همراهانش گفت کلاهش را داخل کاپشنش بگذارند تا بیرون نباشد؛ چون در سال ۱۴۰۱ مأموران کلاهش را گرفته بودند و او نتوانسته بود فرار کند. او نمی‌دانست که آن شب فرق دارد و پاسخ به اعتراضات، گلوله است، نه شکنجه و زندان. به گفتهٔ آشنایان مجید، آن شب مأموران سرکوبگر جمهوری اسلامی از بالای رستوران سنتنیال، واقع در میدان کلانتری قرچک، سینه‌اش را هدف گلوله قرار دادند و او همان‌جا جان باخت. پس از کشته‌شدنش، پیکرش را به بیمارستان شهید ستاری بردند و فوتش ثبت شد. سپس پیکر او را به کهریزک منتقل کردند، اما خانواده‌اش با تلاش فراوان، پس از گذشت چهار روز، موفق به تحویل‌گرفتن پیکرش شدند. سرانجام پیکر این مرد دلاور در آرامستان بهشت فاطمهٔ روستای محمدآباد قرچک به خاک سپرده شد. گویا او می‌دانست که آن شب، آخرین شبی است که با خانواده و کبوترهایش می‌گذرد؛ پیش از رفتن، کلید گنجهٔ کبوترهایش را به برادرش داد و از او خواست در نبودش به کبوترها آب و دانه بدهد. او به حیوانات عشق می‌ورزید. در مراسم چهلم او، ویدیویی در اینستاگرام پخش شد که بی‌تابی پدر و مادر مسنش دل هر بیننده‌ای را به درد می‌آورد. مراسم عقد نمادین، همانند بسیاری دیگر از جاویدنام‌ها، همراه با لباس دامادی برگزار شد و خانواده در میان رقص محلی، دست‌زدن و کل‌زدن، یاد او را گرامی داشتند. یاد و نام مجید پوررستمی، جوان دلاور ورامینی، همیشه در دل خانواده، دوستان و همهٔ کسانی که برای آزادی ایران قیام کردند، زنده خواهد ماند. راهش ادامه دارد.