Younes Cheraghi Babadi

یونس چراغی فقط ۲۲ سال داشت؛ جوانی از خوزستان که روزگارش را در فولادشهر می‌گذراند و از همان نوجوانی، سهم خودش را از زندگی با کار و زحمت به دست آورده بود. کارگری کرده بود، جوشکاری کرده بود و دست‌های جوانش خیلی زود با آهن و آتش آشنا شده بودند. تازه روزنه‌ای از امید در زندگی‌اش باز شده بود. پس از تلاش فراوان، در یک شرکت به عنوان مسئول دستگاه برش CNC مشغول به کار شده بود و از این‌که توانسته بود جای خود را پیدا کند، خوشحال بود؛ انگار بعد از سال‌ها کار و تلاش، بالاخره چرخ زندگی داشت کمی به نفع او می‌چرخید. اما ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، همه‌چیز در چند ثانیه متوقف شد. در جریان اعتراضات فولادشهر، یونس روبه‌روی دادگستری فولادشهر، هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی قرار گرفت. گلوله از پشت به بدنش اصابت کرد و نزدیک قلبش نشست؛ در حالی که او در حال دور شدن از محل بود و نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی اقدام به تیراندازی گسترده و مستقیم کرده بودند. سپس فردی با استفاده از کارت شناسایی‌اش نام او را خواند؛ «یونس چراغی... یونس چراغی...» گاهی یک گلوله فقط یک انسان را متوقف نمی‌کند؛ تمام مسیر زندگی‌ای را که پیش روی او بوده، قطع می‌کند. یکی از حاضرین، پیکر زخمی او را با خودرو از محل حادثه دور کرد و به نزدیکی خانه خانواده رساند. خانواده هنوز به زنده بودن فرزندشان امید داشتند. آثار خون از دهان و بینی‌اش دیده می‌شد و همین نشانه، آخرین رشته‌ای بود که آنان را به امید گره می‌زد. او را به بیمارستان فولادشهر رساندند؛ با این تصور که شاید هنوز بتوان کاری کرد. اما بیمارستان، به جای آن‌که برای خانواده درِ امید باشد، به درِ بسته‌ای تبدیل شد. درهای مرکز درمانی بسته شد و خانواده‌ها از دریافت اطلاعات درباره عزیزان‌شان محروم ماندند. آن‌جا تنها یونس نبود؛ پیکرهای دیگری نیز به بیمارستان منتقل شده بودند و خانواده‌های بسیاری، پشت درهای بسته، چشم به راه خبری از فرزندان‌شان بودند. حدود ده ساعت گذشت؛ ده ساعتِ کش‌دار و بی‌پایان، ده ساعت میان امید و ترس، میان این سؤال که «زنده است؟» و ترس از شنیدن پاسخی که هیچ خانواده‌ای تاب شنیدنش را ندارد. روز بعد، پیکرها از بیمارستان توسط نهادهای امنیتی منتقل شدند. از آن‌جا به بعد، برای خانواده یونس، حتی وداع با فرزندشان نیز آسان نبود. روزها گذشت و به‌جای پیکر، شرط آمد؛ به‌جای پاسخ، ابهام؛ و به@جای حقیقتی روشن، روایت‌هایی متناقض. خانواده برای تحویل گرفتن پیکر یونس وارد مسیری شدند که در آن، فشار و تهدید نیز بخشی از ماجرا بود. از آنان خواسته شد روایت‌هایی خاص درباره نحوه کشته شدن فرزندشان را بپذیرند؛ گویی پس از آن‌که گلوله، زندگی یونس را گرفته بود، قرار بود روایت زندگی و مرگ او نیز از خانواده‌اش گرفته شود. اما برای یک مادر و یک پدر، حقیقت فرزندشان چیزی نیست که بتوان با چند جمله عوضش کرد. یونس برای آنان همان جوان ۲۲ ساله‌ای بود که از نوجوانی کار کرده بود، با دست‌هایش نان درآورده بود، با آهن و آتش ساخته بود و تازه به شغلی رسیده بود که برای به دست آوردنش بسیار تلاش کرده بود. حدود ده روز گذشت. ده روز برای تحویل پیکری که باید در نخستین ساعات، آغوش خانواده را پیدا می‌کرد تا بتوانند با او وداع کنند. سرانجام به خانواده اعلام شد که پیکر یونس تنها با حضور محدود و بدون برگزاری مراسم عمومی امکان دفن دارد. برای خانواده‌ای که این ده روز را در انتظار بازگشت فرزندشان گذرانده بود، حتی فرصت وداع نیز به سادگی فراهم نشد. آرامستان فولادشهر اصفهان، سرانجام یونس را در آغوش خاک گرفت؛ جوانی که نزدیکانش در آن لحظه، با دلی پر از غم، اندوه و خشم، برای آخرین‌بار با او وداع کردند. وداعی کوتاه و بی‌سروصدا؛ دور از جمع دوستان و آشنایانی که می‌توانستند در آن لحظه کنار خانواده باشند.